MFR STUDIO

studio puitis jalanan
 
IndeksFAQPencarianPendaftaranAnggotaGroupLogin

Share | 
 

 POLITIK MUSLIM DAN DEMOKRASI DI MALAYSIA

Topik sebelumnya Topik selanjutnya Go down 
PengirimMessage
mfr



Jumlah posting : 295
Registration date : 06.05.07

PostSubyek: POLITIK MUSLIM DAN DEMOKRASI DI MALAYSIA   Sun Dec 23, 2007 6:29 am

ANJAKAN, PERTEMUAN DAN LANDASAN BARU PERSAINGAN POLITIK



Syed Ahmad Hussein



Pengenalan: Perubahan Senario Politik Muslim

Pada tahun 1982, pemimpin Islamis terkemuka Malaysia Anwar Ibrahim telah diserap oleh Perdana Menteri Dr. Mahathir Mohamad ke dalam kerajaan dengan janji Islamisasi. Apabila Anwar dipecat daripada kabinet Mahathir pada September 1998, penyokong-penyokongnya berarak di jalan raya menuntut reformasi demokratik, dan bukannya negara Islam atau undang-undang syariah. Di Indonesia, rejim Suharto, yang semakin mendampingi golongan intelektual Islam di akhir-akhir pemerintahannya, telah ditumbangkan pada tahun 1998 oleh tuntutan reformasi demokratik. Dua kumpulan Islamis utama yang mengetuai tuntutan itu -- Nahdatul Ulama dan Muhammadiah -- telah membentuk Partai Kebangkitan Bangsa dan Partai Amanat Nasional dengan platfom nasionalisme dan demokrasi yang tidak pun menyebut negara Islam. Di Republik Islam Iran, fatwa Khomeini pada tahun 1988 yang memberi kuasa kepada kerajaan untuk menggantung peruntukan-peruntukan syariah atas nama maslaha (kepentingan awam) "telah pun dimaktubkan ke dalam perlembagaan...membuka luas pintu untuk dasar dan peraturan pragmatik" (Zubaida, 1998:1). Di Mesir, Ikhwan Muslimin pimpinan Mustafa Masshur memutuskan pada tahun 1998 untuk membataskan tempoh pemegang jawatan Murshidul Am (Penasihat Agung) kumpulan tersebut kepada lima tahun, dan untuk menubuhkan parti politik yang diberi nama Al-Wasat (Parti Pertengahan).

Semenjak akhir 1980an, selepas dua dekad tercetusnya apa yang digelar gerakan "fundamentalisme Islam", para penganalis mula mengesan tanda-tanda perubahan kepada politik Muslim. Ada yang mengisytiharkan zaman Islam politikal telah gagal dan berakhir (Roy, 1996). Ada yang merumuskan bahawa bentuk literalis-fundamentalis telah menjadi normal dan telah berganjak daripada berada di luar wacana politik Muslim abad dua puluh kepada menjadi sebahagian daripada aliran perdana (Voll, 1994: 323-5). Ada yang mencadangkan bagaimana Islam, kemodenan dan kebebasan semakin menunjukkan tanda-tanda menuju ke arah satu sintesis baru di zaman pasca-fundamentalis (Khuri,1998). Sementara para penganalis terus membuat pelbagai ramalan, Eickelman dan Piscatori (1996: 5) mengingatkan bahawa politik Muslim tidak bermula dengan kebangkitan Islam dekad 1970an dan 1980an, dan tidak pula akan berakhir, walau apapun anjak dan arahnya di masa hadapan.

Kecuali Iran, dan mungkin juga Afghanistan, respons dari elit Muslim yang mengambil bentuk kombinasi paksaan, bertolak ansur dan kooptasi telah pada amnya berjaya mengawal cabaran golongan Islamis kepada kedudukan kuasanya (Ghadbian, 1997). Sebagai sebahagian daripada respons ini, elit Muslim juga telah melancarkan siri program Islamisasi untuk meningkatkan rekod Islamnya.

Dengan hancurnya Kesatuan Soviet dan timbulnya apa yang dipanggil "krisis autoritarianisme" di negara-negara Muslim di Timur Tengah, Afrika Utara dan Asia Tenggara, kaedah demokrasi semakin menonjol untuk menawarkan diri sebagai satu alternatif yang viabel. Semenjak awal 1990an, konsep-konsep seperti al-ta'addudiyah (kepelbagaian), mujtama' al-madani (masyarakat sivil), huquq al-insan (hak asasi manusia), hurriyah (kebebasan) dan shafafiyya (ketelusan) telah menjadi slogan-slogan baru dalam wacana politik di kalangan para sarjana dan aktivis politik Muslim (Haddad: 1995). Gerakan kebangkitan Islam juga telah menunjukkan tanda-tanda peralihan dari "fasa fundamentalisme radikal" 1970an dan 1980an kepada "fasa penglibatan" yang dicirikan oleh kemiripan untuk bergerak dalam sistem yang sedia ada dan oleh aliran neo-reformis yang "meneliti semula peranan tradisional agama, serta kepimpinan, organisasi, prioriti dan tafsirannya" (Wright, 1992: 133).

Seiring dengan perkembangan ini ialah eksperimen golongan elit dengan liberalisasi politik, contohnya di Algeria, Yemen, Mesir, Mauritania, Morocco, Tunisia, Jordan, Kuwait dan Oman (Ibrahim, 1995). Dua trend ini bukanlah, seperti yang didakwa oleh Ghadbian (1997:43), sesuatu yang "berkembang seiringan secara kebetulan". Eksperimen demokratik yang dilakukan oleh rejim-rejim Muslim ini merupakan satu respons baru kepada anjakan orientasi politik golongan Islamis yang mencabar mereka. Namun demikian, eksperimen demokratik ini adalah terbatas sifat dan skopnya, dan pada amnya kerajaan-kerajaan Muslim meneruskan bentuk pemerintahan yang bersifat autoritarian dan paternalistik. Golongan Islamis pada tahun-tahun 1990an pula telah semakin memainkan peranan mengawal kecenderungan autoritarianisme pihak berkuasa (Kepel, 1998: 25).

Pendeknya, senario politik Muslim semenjak akhir 1980an menunjukkan satu siri anjakan oleh kerajaan Muslim yang berkuasa dan aktivis Islamis yang mencabarnya: yang satu ke arah Islamisasi, yang satu lagi ke arah memperjuangkan demokrasi dan penglibatan politik. Penulisan ini ingin menjelaskan anjakan-anjakan tersebut dan implikasinya kepada masa depan politik Muslim dan demokrasi di Malaysia. Ia memberi tumpuan kepada perhubungan di antara dua pesaing utama dalam politik Muslim di Malaysia -- iaitu United Malays National Organization (UMNO), parti utama perikatan parti-parti yang memerintah dan Parti Islam SeMalaysia (PAS), parti pembangkang Islamis -- dalam realiti kepelbagaian etnik masyarakat Malaysia serta keunikan pengalaman sejarah Islamnya. Hujah utama penganalisaan ini ialah: anjakan-anjakan orientasi politik dekad 1980an dan 1990an ini telah menghasilkan unsur-unsur pertemuan yang menjanjikan satu sintesis kreatif baru yang bersifat Islamik dan demokratik dalam landasan persaingan politik, dan ini akan membantu mengalih tumpuan persaingan dalam politik Muslim daripada pertikaian sistemik tentang asas-asas utama sistem politik kepada perbezaan-perbezaan dasar di dalam norma sistemik yang dikongsi bersama.
Kembali Ke Atas Go down
Lihat profil user http://contengmfr.blogspot.com/
mfr



Jumlah posting : 295
Registration date : 06.05.07

PostSubyek: Re: POLITIK MUSLIM DAN DEMOKRASI DI MALAYSIA   Sun Dec 23, 2007 6:30 am

Demokrasi dan Politik Muslim



Politik Muslim boleh ditakrifkan sebagai "persaingan ke atas interpretasi simbol dan untuk mengawal institusi-institusi yang melahir dan mendukungnya" (Eickelman dan Piscatori, 1996: 5). Dalam dekad 1980an dan 1990an, ia paling jelas diwakili oleh persaingan antara golongan elit Muslim yang berkuasa dan aktivis Islamis yang mempertikaikan kewibawaan kuasa elit itu.

Aktivis Islamis menuntut sebuah negara dan masyarakat di mana nilai dan prinsip kelakuan sosial dan pemerintahannya berlandaskan asas-asas Islam. Mereka boleh dibahagikan kepada kumpulan minoriti yang bersifat militan-ekstrimis dan kumpulan majoriti perdana yang menolak penggunaan kekerasan. Dari segi ideologi, terdapat perbezaan yang berkisar kepada persoalan sistem perundangan syariah: di antara mereka yang berpegang kepada penguatkuasaan perincian undang-undang syariah sebagai ukuran terutama sebuah negara Islam (justeru itu digelar "fundamentalis") dan mereka -- yang kadangkala dipanggil Islamis liberal -- yang berhujah bahawa Muslim pada zaman dan ruang yang berbeza bertanggungjawab menentukan perincian undang-undang berdasarkan semangat dan panduan umum yang telah ditetapkan. Dan terdapat mereka, dalam darjah yang berbeza, yang boleh diletakkan di antara dua pendirian ini. Satu lagi perbezaan berkisar di sekeliling soal peranan ulama dalam urusan pemerintahan: di antara mereka yang mirip ke arah peranan eksekutif para ulama dan mereka yang menganjurkan fungsi penasihatan. Walau bagaimanapun, terdapat tanda-tanda "aktivis dari kedua-dua paradigma ini semakin menuju ke arah akomodasi" (Norton, 1995: vii; Lawrence, 1998).

Dengan anjakan ke arah Islamisasi, gelaran "sekular-nasionalis" yang sering diberikan kepada golongan elit Muslim tidak lagi tepat. Di Malaysia, orientasi ideologi kepimpinan UMNO bolehlah, secara longgar, disifatkan sebagai satu percampuran pragmatis di antara ideologi pembangunan, nasionalisme Melayu, liberalisme yang dikawal dan apa yang di dakwanya sebagai "Islam progresif". Pada amnya, mereka tidak cenderung kepada peranan penentu syariah kelasik -- dan golongan ulama -- dalam hal ehwal awam; mereka melihat syariah sebahagian besarnya sebagai perundangan spiritual dengan peranan terbatas dalam soal pemerintahan negara. Mereka mungkin lebih tepat digelar Muslim liberal.

Demokrasi dicirikan oleh penglibatan awam, persaingan di antara pelbagai kumpulan politik dan pilihanraya yang bebas. Perspektif prosedural sebegini tentang demokrasi membataskannya hanya kepada proses pemilihan kerajaan, terutamanya kepada apa yang dipanggil "persaingan bersempadan" (iaitu aturcara persaingan formal di antara kumpulan) dan "persetujuan bersyarat" (di mana yang kalah menerima keputusan persaingan politik sebagai sah dan yang menang tidak menghalang yang kalah daripada bersaing lagi di masa hadapan) (Dixon, 1994: 15-16). Namun, walaupun demokrasi prosedural terbatas kepada proses institusional yang minima, ia menuntut jaminan asas terhadap hak-hak politik dan sivil dan kebebasan bersuara, berkumpul dan membuat pilihan, serta juga pembatasan kepada kuasa kerajaan.

Islamis dan Demokrasi. Mereka yang melihat Islam sebagai bercanggah dengan idealisme demokrasi mendakwa bahawa "tidak ada apa dalam tradisi politik Arab -- yang juga tradisi Islam -- yang serasi dengan idea-idea kerajaan berperlembagaan dan berperwakilan" (Kedourie, 1992: 15). Ada penganalis yang mencadangkan bahawa golongan Islamis memilih aturcara demokrasi semata-mata sebagai strategi untuk mendapatkan kuasa dan kemudiannya akan menafikan pihak lain sebaik sahaja mereka berjaya (Esposito, 1996: 123-5; Nasr, 1995). Ada pula memetik "kekecualian negara-negara Muslim" daripada trend demokratisasi global selepas berakhirnya Perang Dingin sebagai bukti ketidaksehaluan Islam dan demokrasi (Waterbury, 1994; Tibi, 1999).

Di kalangan Islamis, mereka yang menolak demokrasi pada amnya berhujah bahawa demokrasi merupakan legasi imperialis Barat, kalau pun tidak satu cabang ideologi sekularisme (Moussali, 1995: 88-99). Ada yang menolak demokrasi bukan kerana struktur dan prosesnya dalam pengurusan masyarakat moden tetapi kerana ketidaksesuaian konsep demokrasi itu dengan sifat literalis yang mewarnai kebangkitan Islam di akhir-akhir abad kedua puluh yang menuntut idiom Islamiknya yang tersendiri (Khalid, 1977; Haddad, 1995: 18). Ada juga yang tidak menolak idealisme prosedur demokratik tetapi menolak praktis "demokrasi tanpa risiko" yang diamalkan oleh rejim-rejim Muslim yang akan hanya mengadakan pilihanraya jika pihak pembangkang tidak akan menang (Esposito, 1996: 123-4).

Pendokong demokrasi Islamik menekankan konsep-konsep seperti shura (perundingan), ba'ya (janji ketaatan bersama), ijma' (persemuafakatan), ijtihad (penterjemahan) dan maslaha (kepentingan awam) untuk menunjukkan bahawa Islam tidak kurang dalam landasan-landasan asas yang secucuk dengan aturcara dan matlamat demokratik. Mereka merujuk kepada kesahan ikhtilaf (perbezaan pendapat) dan idealisme tawazun (keseimbangan) dalam tradisi Islam. Mereka berhujah bahawa konsep kerajaan terbatas adalah jelas dalam teori politik Islam: bahawa kepemimpinan merupakan jawatan yang dipilih dan bukan warisan turun temurun, dan penjawatnya sama tertakluk kepada undang-undang seperti semua warga lainnya. Walaupun kerajaan Islamik boleh mengambil pelbagai bentuk, pemerintahan autokratik dan sewenang-wenang tidak mungkin boleh dilabel sebagai Islamik. Hakikat bahawa kebanyakkan negara Muslim hari ini tidak demokratik bukanlah kerana doktrin tetapi hasil rejim-rejim Muslim yang opresif. Rejim-rejim ini juga telah menafikan golongan Islamis peluang penglibatan politik yang bermakna, atau, seperti kesnya di Algeria dan Turki, menghalang golongan Islamis membentuk kerajaan walaupun mereka mendapat sokongan dalam pilihanraya (Ghadbian, 1997: 70-82; Moussali, 1995; Kramer, 1993).

Konsensus di kalangan Islamis mirip ke arah tesis keserasian demokrasi dan Islam: "Islamis 1990an yang merupakan generasi ketiga gerakan aktif reformasi Islam melihat diri mereka sebagai tayyar al-wasat (ombak sederhana)...Setelah mereka melepasi konsep-konsep dan model-model Barat dan menumpukan perhatian kepada konsep, nilai dan prinsip asas demokrasi, mereka dapatinya sangat bersesuaian dengan Islam, mewakili kepercayaan yang mereka pegang dan sesungguhnya boleh sebaiknya menampung nilai-nilai Islam dalam kehidupan politik" (Ghadbian, 1997: 71-2). Pemimpin parti-parti Islamis -- Gerakan Masyarakat untuk Perdamaian (MSP, dahulunya Hamas) di Algeria, Refah di Turki, Al-Nahdah di Tunisia, Al-Adl wal Ihsan di Morocco dan pelbagai kumpulan Islamis yang bersaing dalam piliharaya Jun 1999 di Indonesia pasca-Suharto -- telah berulang kali menyatakan kepercayaan mereka terhadap aturcara dan jangkaan-jangkaan demokratik, termasuk kebebasan individu dan kumpulan, penyertaan universal dan tukar-ganti pihak berkuasa melalui piliharaya yang jujur (Davis, 1997: 81-106; Wright, 1996). Mereka juga menegaskan bahawa pilihan parti mereka untuk berkecimpung dalam politik demokratik adalah satu pilihan jangka panjang yang definitif dan bukannya satu taktik jangka pendek (Kramer, 1995: 123).

Tetapi serasi tidak semestinya bererti seragam. Islamis menolak idea satu model demokrasi yang hegemonik yang mengenepikan realiti kepelbagaian budaya dan sejarah masyarakat manusia. Terutama sekali, mereka menolak ideologi sekularisme dan usaha mengaitkan demokrasi dengan sekularisme. Mereka akan menuntut ketulenan budaya dan bimbingan agama sebagai nilai-nilai asas dalam pemerintahan. Mereka melihat kepelbagaian warisan sejarah Islam dan kebolehannya untuk mengharmonikan unsur-unsur yang bertentangan sebagai satu sumber tulen demokrasi dan pluralisme (Kubba, 1996; Filali-Ansari, 1996; Salwa, 1995).

Banyak kes radikalisme dan sikap militan di kalangan golongan minoriti Islamis adalah hasil rejim yang opresif. Keradikalan Islamic Salvation Front (FIS) di Algeria, contohnya, adalah ekoran rampasan kuasa tentera selepas kemenangan FIS dalam pilihanraya Disember 1991, yang diikuti oleh pemerintahan kuku besi oleh golongan yang tidak dipilih rakyat (Entelis, 1996: 71-2). Di Mesir, autokrasi rejim Gamal Abd al-Nasir merupakan antara penyebab transformasi pemimpin Ikhwan Muslimin Sayyid Qutb "daripada salah seorang penulis Mesir yang paling liberal kepada salah seorang pemikir yang paling radikal" (Moussalli, 1995: 117). Sesungguhnya, seperti yang dianjurkan oleh Ghadbian (1997: xiii), negara Muslim yang kerajaannya membenarkan penglibatan Islamis dalam proses pilihanraya adalah lebih tinggi darjah demokratisasinya, dan negara yang kerajaannya tidak membenarkan penglibatan demikian menyaksikan timbulnya Islamis yang lebih radikal.

Di kebanyakkan negara Muslim, hanya golongan Islamis memainkan peranan pembangkang yang efektif kepada pemerintahan autoritarian (Monshopuri, 1997:65). Anjakan Islamis ke arah "fasa penglibatan" adalah lebih daripada setakat melibatkan diri dalam proses pilihanraya. Ia juga merupakan anjakan di mana tema utama dalam wacana Islamis semakin ditujukan kepada isu demokrasi, pluralisme dan kebebasan politik. Kajian telah menunjukkan bahawa sokongan kepada Islamis di negara-negara Muslim adalah sangat dipengaruhi oleh keadaan politik dan ekonomi selain daripada tradisi budaya dan agama penduduknya (Tessler, 1997). Tema demokratik yang disuarakan oleh Islamis dalam menentang pemerintahan opresif ini juga boleh mencegah kecenderungan autoritarianisme dalam dirinya. Aliran baru ke arah keterbukaan demokratik dalam politik Iran selepas era awal yang dicirikan oleh peperangan dan "emosionalisme Khomeini", contohnya, adalah ekoran daripada tuntutan dalaman yang berlandaskan janji-janji anti-autoritarianisme dan kebebasan politik semasa revolusi 1978-79 (Bayart, 1994: 293-98).

Di negara-negara Muslim yang membenarkan penglibatan politik, penyertaan golongan Islamis telah bukan sahaja mengukuhkan amalan demokrasi tetapi juga nampaknya telah menunjukkan kesan sebaliknya daripada apa yang dicadangkan oleh pendokong teori pertentangan antara demokrasi dan Islam. Realiti kehidupan dan persaingan politik telah melahirkan pragmatis; menjadi peserta dalam aturcara demokratik telah "mendemokratikkan" golongan Islamis (Nasr, 1995). Jauh daripada membahayakan demokrasi, penyertaan telah menggalakkan toleransi dan tawar-menawar dan pengumpulan tabiat kesopanan demokratik. Untuk menyesuaikan diri dengan kepelbagaian pandangan dan pendapat di kalangan sesama Muslim, Islamis perlu bersedia menerima satu sistem yang berlandaskan pluralisme dan pemisahan pengkhususan fungsi di antara pengurusan awam dengan institusi-institusi teologi -- satu pengajaran, mengikut Laith Kubba (1996: 89) yang nampaknya semakin diterima oleh parti-parti politik Islamis di Malaysia dan Turki. Perantisan yang agak lama Parti Islam sebagai peserta dalam demokrasi Malaysia telah memberikan parti tersebut satu jangkamasa penyesuaian dan pengalaman untuk semakin menerima realiti politik pluralistik. Penyertaan bukan sahaja telah memaksa Islamis untuk bermain politik mengikut peraturan demokratik, ia juga telah menggalakkan mereka mendalami tradisi Islam untuk mencungkil semangat dan rukun demokratik yang tulen yang terdapat di dalamnya, dan seterusnya untuk menumpukan perhatian kepadanya. Penumpuan sedemikian memungkinkan lebih banyak bibit pertemuan yang boleh membantu mengecilkan jurang di antara demokrasi dan Islam dan di antara paradigma Islamis dan liberal dalam politik Muslim.
Kembali Ke Atas Go down
Lihat profil user http://contengmfr.blogspot.com/
mfr



Jumlah posting : 295
Registration date : 06.05.07

PostSubyek: Re: POLITIK MUSLIM DAN DEMOKRASI DI MALAYSIA   Sun Dec 23, 2007 6:31 am

Latar Belakang Politik Muslim Di Malaysia



Asal Usul Politik Muslim. Kedatangan Islam secara besar-besaran ke alam Melayu mempertembungkannya dengan masyarakat dan tamadun Hindu-animist dengan institusi-institusi pemerintahan dan budaya yang tersendiri. Kemasukannya melalui istana feudal Melayu bukan sahaja memperlihatkan kemunculan Islam resmi yang ditaja --- dan dikawal --- oleh golongan istana tetapi juga telah mewarnai proses penyetempatan dan penyerapan tradisi luaran itu (S. Ahmad, 1998). Satu ciri Islam awal di Tanah Melayu ialah sinkretisme kepercayaan peribumi tempatan dengan ajaran baru yang dibawa oleh Islam. Dengan peredaran masa, ajaran baru ini semakin mengikis ciri-ciri budaya pra-Islamik. Namun interaksi di antara agama dan persekitaran fizikal dan budaya komuniti pemeluk baru agama itu terus mempengaruhi masyarakat dan politik Melayu, terutama dalam soal-soal di mana Islam yang datang itu memberikan hanya landasan-landasan umum, termasuk dalam soal kehidupan berpolitik dan kenegaraan. Ini dikatakan antara penyebab ciri "kefleksibelan kreatif" dan "penyesuaian pragmatik" dalam sejarah pengalaman Islam orang-orang Melayu (Voll, 1994: 240, 348; Horowitz, 1994b: 579).

Pemerintahan tidak langsung British membolehkan raja-raja dan kelas aristokratik Melayu terus menikmati hak-hak istimewa tradisional mereka walaupun tanpa kuasa sebenar. Hal ehwal "budaya Melayu dan agama" diserahkan kepada kawalan sultan-sultan Melayu, dan "Islam resmi" di bawah naungan istana semakin termaktub (Gullick, 1987). British juga membina sekolah di pusat-pusat bandar untuk mendidik anak-anak aristokrat Melayu, di samping sekolah-sekolah vernakular untuk mengajar anak-anak petani mengenal huruf. Majlis-majlis agama telah membuka sekolah-sekolah agama resmi walaupun pada amnya pendidikan agama, secara formal atau tidak formal, lebih banyak ditawarkan oleh individu-individu di luar penguasaan negara. Dua kelas pemimpin Melayu -- berpendidikan kolonial-Inggeris dan agama-vernakular -- mula muncul untuk nantinya memimpin kumpulan-kumpulan yang bersaing dalam politik Melayu-Muslim (Rosnani, 1997). Dominasi kolonial ke atas ekonomi pula memperlihatkan perbezaan ketara antara sektor pertanian Melayu tradisional yang mundur dan tersisih dan sektor moden yang dinamik di sekeliling ladang-ladang getah dan perlombongan bijih timah. Ia juga menjemput kedatangan pekerja dan usahawan asing bukan-Muslim dari China dan India. Pada tahun merdeka 1957, kaum Cina berjumlah hampir satu pertiga daripada bilangan penduduk dan mempunyai kawalan yang substantif ke atas ekonomi moden.

Cabaran Kaum Muda. Respons awal masyarakat Melayu-Muslim kepada perubahan kolonial mengambil bentuk gerakan modenis-reformis Islam pada tahun-tahun 1920an dan 1930an. Ia dipelopori oleh sekumpulan ilmuan-wartawan yang mengutarakan idea-idea rasionaliti dan modeniti bertentangan dengan apa yang mereka dakwa sebagai konservatisme dan kelesuan golongan tradisionalis yang menguasai Islam resmi negara kolonial (Roff, 1967: bab 3). Kaum Muda ini gagal untuk mencabar kuasa golongan Kaum Tua dalam birokrasi Islam resmi. Tindakan-tindakan pihak berkuasa -- termasuk penggunaan kekerasan dan fatwa yang menyifatkan idea-idea Kaum Muda sebagai menyeleweng -- telah melemahkan gerakan itu. Tambahan pula, fahaman pan-Islamisme dan pendirian yang mempersoalkan kesultanan Melayu, dalam realiti baru masyarakat pelbagai kaum di mana sultan adalah simbol penguasaan politik Melayu, tidak membantu gerakan itu mendapatkan simpati komuniti Melayu. Sesungguhnya, manipulasi label etnik dan simbol-simbol jaminan oleh golongan elit Melayu dalam suasana ketidakpastian ini telah berjaya membangkitkan respons emosional dan nasionalistik masyarakat Melayu yang menguntungkan golongan tersebut.

Walaupun gagal, gerakan modenis-reformis merupakan titik permulaan politik Muslim yang terancang di kalangan orang Melayu. Ia meletakkan Islam di tengah-tengah pentas politik Melayu; ia membawa ke hadapan tema sosio-politik yang substantif dalam wacana Islamik yang melampaui tumpuan tradisional yang hanya berkisar kepada persoalan ibadat dan hukum hakam kehidupan peribadi. Kemunculan dan kemerosotannya juga mempamerkan unsur sintesis dan simbiosis dalam politik Melayu-Muslim. Mulai tahun 1950an, Islam resmi sendiri telah semakin bersifat "modenis"; beberapa istilah penting modenisme Islamik -- kerasionalan, pendidikan moden, pembangunan ekonomi, kerajaan berperlembagaan, perpaduan Muslim -- telah menjadi sebahagian daripada leksikon Islam resmi.

UMNO Mewarisi Kuasa. Apabila British menduduki semula Tanah Melayu selepas tamatnya Perang Pasifik, ia memperkenalkan satu aturan baru Malayan Union yang menghapuskan terus sisa-sisa kuasa kesultanan Melayu dan memberikan kewarganegaraan dengan mudah kepada kaum migran Cina dan India (Stockwell, 1979). Protes besar-besaran orang Melayu di bawah pimpinan elit aristokrat-pentadbir Melayu telah memaksa British menarik balik projek Malayan Unionnya dan telah meletakkan golongan elit itu sebagai calon terkehadapan untuk mewarisi kuasa daripada British. Gerakan protes itu telah mengubah dirinya pada tahun 1946 kepada United Malays National Organization (UMNO) dengan Datuk Onn Jaafar, seorang kerabat diraja Johor dan Pegawai Daerah dalam perkhidmatan pentadbiran kolonial, sebagai ketuanya. Datuk Onn meletakkan jawatannya pada tahun 1951 kerana perbezaan pendapat tentang soal penyertaan bukan Melayu dalam politik nasional. Beliau digantikan oleh Tunku Abdul Rahman Putra, saudara kepada Sultan Kedah pada masa itu dan juga ahli elit pentadbiran kolonial.

UMNO memperkenalkan dirinya sebagai sebuah parti nasionalis liberal yang berjuang terutamanya untuk ketuanan politik kaum Melayu. Ia juga komited kepada demokrasi, pasaran bebas, keharmonian kaum dan "tradisi negara sekular" (Funston, 1980: 146). Untuk bertanding dalam pilihanraya Majlis Perundangan Persekutuan Jun 1955, UMNO telah menjalin satu perikatan dengan Malayan Chinese Association (MCA), sebuah persatuan Cina yang dikuasai oleh golongan peniaga, dan sebuah persatuan kaum minoriti India, Malayan Indian Congress (MIC). Perikatan pelbagai kaum ini memenangi 51 daripada 52 kerusi dalam pilihanraya itu dan terus bertanding dalam pilihanraya-pilihanraya seterusnya sebagai satu pakatan, walaupun setiap komponennya dijangka akan menggembleng konstituensi kaum masing-masing. Mereka berkongsi sama platfom politik yang menekankan kompromi antara kaum, kesederhanaan dan pembangunan ekonomi. Dalam pilihanraya pertama pasca-merdeka pada tahun 1959, Perikatan telah memenangi 74 daripada 104 kerusi parlimen kebangsaan.

UMNO menguasai perikatan ini. Ia meletakkan calon yang terramai untuk bertanding dalam pilihanraya atas nama Perikatan. Dalam kerajaan, ia meguasai kementerian-kementerian utama; perdana menteri, timbalannya dan menteri-menteri kanan terdiri daripada pemimpin-pemimpin UMNO. UMNO akan memetik penguasaan ini -- bersama dengan kedudukan sultan-sultan Melayu dan penguasaan kaum Melayu dalam perkhidmatan awam dan keselamatan -- untuk menafikan dakwaan PAS bahawa ia telah menggadai negara Melayu kepada kaum bukan-Melayu.

Ada penulis yang menganjurkan hipotesis bahawa kewujudan pelbagai komuniti etnik di Malaysia yang setiap satunya bersepakat untuk memperjuangkan kepentingan kumpulan masing-masing akan menggalakkan kerajaan yang responsif dan meningkatkan tawar-menawar antara kaum (Crouch, 1996: 150). Suasana ini juga menguntungkan Perikatan. Dalam persekitaran komunal, di mana parti-parti pembangkang menawarkan diri mereka sebagai pelindung kumpulan etnik masing-masing, formula Perikatan sebagai satu koleksi parti-parti etnik yang bersetuju untuk mensederhanakan tuntutan komunal setiap ahlinya telah paling berjaya menarik sokongan para pengundi berbilang etnik. Ini adalah antara faktor utama kemenangan besar Perikatan -- yang menukar namanya pada tahun 1974 kepada Barisan Nasional -- dalam semua pilihanraya semenjak merdeka.

Perlembagaan 1957 untuk persekutuan sebelas negeri Malaya (dipanggil Semenanjung Malaysia selepas terbentuknya Malaysia dengan kemasukan Sabah dan Sarawak pada tahun 1963) memperuntukkan sistem raja berperlembagaan dan demokrasi berparlimen bermodelkan Britain. Walaupun perlembagaan itu mengandungi apa yang lazim bagi pemerintahan demokratik -- piliharaya, kebebasan-kebebasan asas, kesamaan hak warganegara -- ia masih mengekalkan peraturan-peraturan darurat yang asalnya digubal untuk menangani ancaman pemberontakan komunis, termasuk kuasa kerajaan untuk menahan tanpa pembicaraan awam sesiapa yang disyaki menggugat keselamatan negara di bawah apa yang kini dikenali sebagai Akta Keselamatan Dalam Negeri (ISA). Walau bagaimanapun, Malaysia di bawah pemerintahan Perdana Menteri pertama Tunku Abdul Rahman dan "satu perikatan birokrat-aristrokrat Melayu dan peniaga Cina dalam konteks ekonomi yang dikuasai oleh modal asing" (Crouch, 1996: 191), boleh disifatkan sebagai zaman demokrasi liberal dan kesinambungan struktur-struktur kolonial.

Perlembagaan 1957 menjamin kedudukan sembilan raja-raja Melayu yang akan bergilir memegang jawatan raja berperlembagaan negara untuk jangkamasa lima tahun. Ia juga memperuntukkan Melayu sebagai bahasa kebangsaan, langkah-langkah afirmatif untuk kaum Melayu dalam pendidikan, pekerjaan dan peluang perniagaan dan Islam sebagai agama resmi. UMNO telah mendesak diadakan peruntukan-peruntukan ini sebagai "gantirugi" kepada kaum Melayu yang telah mengorbankan hak mereka sebagai bangsa eksklusif dalam negara yang telah menjadi multi-etnik itu. Kedua-dua UMNO dan PAS, walaupun dengan darjah yang berbeza, berpendirian bahawa hanya kaum peribumi Melayu sahaja yang berhak menentukan bentuk dan masa depan negara baru itu (Lim, 1997: bab II). Kedudukan Islam sebagai agama resmi membolehkan negara membiayai aktiviti-aktiviti agama Islam dan mahkamah-mahkamah syariah menguatkuasakan peruntukan-peruntukan terpilih undang-undang keluarga dan peribadi ke atas Muslim. Kepimpinan UMNO menegaskan bahawa peruntukan perlembagaan tentang Islam tidak bermaksud pembentukan negara Islam (Ahmad Ibrahim, 1997: 3-18).

Zaman Awal PAS. Parti Islam SeMalaysia dilancarkan pada Ogos 1951; permohonan pendaftarannya diluluskan sehari sebelum tamat tarikh pencalonan untuk pilihanraya 1955 di mana parti tersebut memenangi kerusi tunggal pembangkang.

Sokongan British kepada kelas aristokrat-birokrat Melayu berjalan seiring dengan penindasannya terhadap kumpulan-kumpulan beraliran kiri (Firdaus, 1985). British telah mengharamkan Parti Nasionalis Melayu (MNP) pada tahun 1948. Turut terlibat ialah Hizbul Muslimin pimpinan cendikiawan Islam dan guru-guru sekolah agama yang ditubuhkan pada Mac 1948 di bawah naungan MNP. Hizbul memperjuangkan kemerdekaan nasional, pembangunan ekonomi Melayu dan negara demokratik yang berlandaskan ajaran Islam. Parti itu berjaya hidup hanya sekitar lima bulan; penahanan pemimpin-pemimpin utamanya di bawah Peraturan Darurat pada Ogos 1948 telah menamatkan riwayatnya.

Bekas pemimpin-pemimpin Hizbul Muslimin adalah antara pengasas PAS. PAS menyusur-galur asal-usulnya kepada gerakan modenis-reformis tahun 1930an dan, sepertinya, menyokong idealisme demokratik sebagai bersesuaian dengan Islam. PAS bertujuan "menggembleng Muslim ke arah melaksanakan tuntutan Islam (untuk mencapai) demokrasi, keadilan sosial dan humanitarianisme" (Ibnu Hasyim, 1993: 30). Dari awal lagi, parti itu ingin menjadi platfom untuk menyatukan mereka yang berorientasi Islamik untuk mencabar apa yang didakwanya golongan sekular-nasionalis-kapitalis yang berkiblatkan Barat dalam UMNO. Dalam usaha ini, PAS memerlukan sokongan daripada pemimpin-pemimpin tradisional desa yang konservatif dan ramai pula di kalangan mereka yang bergantung daripada segi material kepada aparatus agama negara. Hakikat bahawa dua pemimpin pertama parti tersebut -- Ahmad Fuad Hasan (1951-1953) dan Abbas Alias (1954-1956) -- adalah daripada golongan ulama tradisional sebahagiannya dipengaruhi oleh perlunya PAS mengambil kira kumpulan penting dalam komuniti Melayu luar bandar ini.

PAS mula jelas berhaluan reformis (dan nasionalis) semasa era pemimpin ketiganya, Dr. Burhanuddin Al-Helmi. Burhanuddin berijazah dari Universiti Aligarh, India dan pernah menjadi timbalan presiden MNP. Dengan negara di ambang kemerdekaan dan PAS terdesak untuk mendapatkan pemimpin yang berkaliber untuk bersaing dengan UMNO, parti tersebut telah berjaya memujuk Burhanuddin untuk memimpinnya. Burhanuddin dipilih sebagai presiden dalam perhimpunan parti pada Disember 1956 walaupun beliau baru sahaja menjadi ahli.

Idea sintesis antara Islam reformis, demokrasi, nasionalisme dan sosialisme yang dibawa oleh Dr. Burhanuddin menguasai orientasi ideologi PAS untuk lebih dua dekad. Tetapi dalam realiti suasana politik komunal, tema etnik jelas paling menonjol. Burhanuddin mempertahankan "nasionalisme Melayu dengan cita-cita Islam" anjurannya itu sebagai progresif dan humanitarian yang bersesuaian dengan Islam dan yang tidak perlu dibimbangi oleh kaum bukan Melayu. Namun ia merupakan nasionalisme yang menyeru kepada pengiktirafan Melayu sebagai pentakrif kepada identiti nasional dan kaum Melayu sebagai "pemilik tanah air yang sah" di mana kaum bukan Melayu dialu-alukan sebagai warga hanya jika mereka bersedia mengorbankan identiti budaya dan bahasa mereka (W. Mohd. Azam, 1997: 83-114). Seperti yang boleh dijangkakan, platfom sebegini tidak akan dapat menarik sokongan bukan Melayu, dan PAS menumpukan usaha pilihanrayanya di negeri-negeri penduduk majoriti besar Melayu Kelantan, Terengganu dan Kedah.

Walaupun PAS menekankan landasan Islamnya, dan istilah serta imperatif moral Islam senantiasa disentuh dalam pernyataan-pernyataannya, Islam sebagai satu sistem governans tidak tertonjol dalam agendanya dalam tiga dekad pertama kewujudannya. Malah, kongres parti tersebut pada tahun 1954 telah menolak cadangan yang mendesak pembentukan segera negara Islam. Matlamat pemerintahan yang bersesuaian dengan Islam yang diperjuangkan olehnya pun dicadangkan sebagai sesuatu yang inkremental melalui pendidikan masyarakat dan pemupukan sebuah masyarakat Islamik.

Tetapi PAS berpendirian bahawa UMNO dan kerajaan yang dipimpinnya adalah tidak Islamik, tidak demokratik dan tidak mewakili kepentingan majoriti kaum Melayu. Ia menuduh pemimpin UMNO dan rakan-rakan bukan Muslimnya dalam Perikatan menganjurkan dasar-dasar yang bertentangan dengan Islam dan menggalakkan pengaruh budaya dekaden. Ia mendakwa kerajaan pimpinan UMNO telah menyalahgunakan alat-alat negara untuk menindas pesaing-pesaing politiknya yang sah. Ia mengutuk dominasi ekonomi kaum Cina dan pemodal asing yang telah menguntungkan kelas-kelas istimewa Melayu yang bersekongkol dengan mereka tetapi mengekalkan kemiskinan petani Melayu di desa.

Di antara 1951 hingga 1956, PAS "nama sahaja parti politik" (Funston, 1980: 94). Namun, pada pilihanraya 1959, parti itu telah memenangi 13 kerusi parlimen dan 42 kerusi di dewan-dewan undangan negeri dan telah membentuk kerajaan di Kelantan dan Terengganu. Dalam piliharaya 1969, ia memenangi 12 kerusi parlimen dan 40 kerusi negeri tetapi ia telah jelas menjejaskan sokongan akar umbi UMNO dengan memperolehi hampir separuh daripada undi Melayu keseluruhannya (Ratnam dan Milne, 1970). PAS telah menjadi pesaing yang sirius kepada UMNO untuk kepemimpinan komuniti Melayu.
Kembali Ke Atas Go down
Lihat profil user http://contengmfr.blogspot.com/
mfr



Jumlah posting : 295
Registration date : 06.05.07

PostSubyek: Re: POLITIK MUSLIM DAN DEMOKRASI DI MALAYSIA   Sun Dec 23, 2007 6:32 am

UMNO Memerintah: Pembatasan Demokrasi, Peningkatan Islam



Demokrasi Yang Terbatas. Walaupun Malaysia pernah disifatkan sebagai paling demokratik di kalangan negara-negara Muslim, ramai penganalis menganggapnya sebagai sebuah "rejim kacukan" yang tidak autokratik tetapi tidak juga demokratik (Kazancigil, 1991: 343; Crouch, 1996; Case, 1993). Ia memiliki keperluan luaran sebagai sebuah demokrasi prosedural, namun ia juga mempunyai peraturan-peraturan drakonian yang membataskan pembangkangan dan yang memberikan kuasa yang sangat luas kepada cabang eksekutif.

Kerajaan Barisan Nasional pimpinan UMNO mempertahankan pembatasan kepada demokrasi dengan tiga hujah utama: sensitiviti isu-isu etnik yang jika tidak dikawal perdebatan awam tentangnya akan memudaratkan kestabilan sosial, prioriti meningkatkan taraf hidup rakyat, dan perlunya disesuaikan amalan demokrasi kepada pengalaman sejarah dan suasana objektif tempatan. Konsep-konsep baru seperti "nilai Asia" dan "demokrasi Asia" (Neher, 1994; Moody, Jr., 1996; Mahathir dan Ishihara, 1995; Mahathir, 1999: 67-80) yang mula disuarakan oleh pimimpin UMNO semenjak awal 1990an, dari banyak segi, adalah satu pernyataan semula tema-tema lama. "Nilai-nilai Asia" yang diperlukan untuk satu demokrasi pribumi -- kerajaan yang kuat dan bersifat kebajikan, mendahulukan kepentingan komuniti daripada kepentingan individu, disiplin, persemuafakatan, nilai bersopan dan bersyukur -- telah daripada dahulu lagi diutarakan oleh kerajaan UMNO, walaupun dalam olahan dan darjah yang berbeza. Juga, daripada sebelum merdeka lagi, UMNO telah menegaskan bahawa walau apapun aturcara demokrasi yang diamalkan, dominasi orang Melayu di arena politik tidak boleh dikompromikan (Lim, 1997: 197-200). Pendirian ini, selain daripada soal perwakilan yang adil, mempengaruhi terlaksananya pemberatan kawasan luar bandar yang menyebabkan sebahagian besar konstituensi parlimen di Semenanjung Malaysia -- 69.4 peratus pada tahun 1995 -- mempunyai majoriti pengundi Melayu.

Malaysia selepas rusuhan kaum Mei 1969 memperlihatkan trend pengawalan kerajaan yang lebih ketat: "Era kerjasama 1960an telah diambil alih oleh pemerintahan yang lebih autokratik dan berpusat" (Nagata, 1980: 407). UMNO terus menggambarkan dirinya sebagai komited kepada demokrasi dan liberalisme; Rukunegara yang dilancarkan pada tahun 1970 telah menegaskan semula dedikasi Malaysia kepada cara hidup demokratik dan pendekatan liberal kepada tradisi-tradisi budayanya yang pelbagai (Milne, 1970). Namun demikian kepimpinan Tun Razak berikutan rusuhan itu bermula dengan pemerintahan darurat selama hampir dua tahun. Pada tahun 1971, parlimen telah meluluskan satu akta -- selepas Razak membayangkan bahawa pemerintahan demokrasi akan hanya dikembalikan dengan kelulusan akta itu -- yang menjadikan satu kesalahan untuk mempersoalkan "peruntukan-peruntukan sensitif" dalam perlembagaan yang berhubung dengan langkah-langkah afirmatif untuk kaum Melayu, Melayu sebagai bahasa kebangsaan, Islam sebagai agama resmi, kedudukan raja-raja Melayu dan hak kewarganegaraan bukan Melayu. Ini diikuti dengan siri peraturan-peraturan baru yang membataskan kebebasan sivil. Dalam UMNO, pindaan-pindaan kepada perlembagaan parti telah menambah kuasa Majlis Tertinggi dan presiden parti. Pemimpin-pemimpin UMNO juga menegaskan secara terbuka tentang status orang Melayu sebagai pribumi dan sebagai "teras negara" (Ismail, 1973). Satu Dasar Ekonomi Baru (DEB) dilancarkan untuk membentuk komuniti perdagangan Bumiputera-Melayu. Ia meningkatkan penyertaan negara dalam aktiviti ekonomi bagi pihak kaum Melayu dan mewajibkan syarikat kawalan bukan Melayu dan asing mengadakan perkongsian dengan rakan kongsi Melayu dan mengambil eksekutif Melayu sebagai pekerja (Faaland, 1990; Gomez dan Jomo, 1997).

Tun Razak juga telah bejaya meyakinkan parti-parti pembangkang -- melainkan Parti Tindakan Demokratik (DAP), sebuah parti pembangkang Cina -- tentang perlunya "persemuafakatan nasional" yang lebih luas. Pada tahun 1973, Perikatan tiga parti komunal telah berkembang menjadi gabungan sembilan parti komunal. PAS adalah salah satu daripadanya. Dasar-dasar pro-Melayu Tun Razak dan suasana objektif pemerintahan darurat memberi PAS tiada banyak pilihan melainkan menyertai perkongsian dengan musuh politiknya. Perkongsian itu memberikannya kawalan ke atas sebuah kementerian, kedudukan timbalan pengerusi Majlis Hal Ehwal Agama Islam Kebangsaan dan janji kedudukan-kedudukan politik bawahan lainnya melalui mana ia harap dapat mempengaruhi dasar-dasar awam (Ibnu Hasyim, 1993: 254-259). Bagi UMNO, dengan kedudukan primus inter paresnya tidak sedikit pun terjejas, tolak ansurnya dengan PAS merupakan pengorbanan kecil untuk melenyapkan sebuah pesaing politik yang sirius.

Pada pertengahan 1970an -- dengan PAS berada dalam kerajaan -- kumpulan-kumpulan pergerakan kebangkitan Islam mula muncul. Terkemuka di antaranya ialah Angkatan Belia Islam Malaysia (ABIM) pimpinan seorang bekas aktivis pelajar berpendidikan aliran sekular Anwar Ibrahim (Jomo dan Ahmad Shabery, 1992). Walaupun aktivisme ABIM banyak berkisar di sekeliling soal moraliti, identiti bersama dan institusi pendidikan dan kewangan, wacana yang dibawanya telah juga mengenegahkan isu hak-hak demokratik, keadilan sosial dan pemerintahan bersih. Penulisan dan kenyataan-kenyataannya sering mengkritik autoritarianisme kerajaan Razak yang didakwanya telah menyeleweng daripada ajaran Islam.

Mahathir memulakan penggalnya sebagai Perdana Menteri pada tahun 1981 dengan "memperkenalkan reformisme dan liberalisme" (Khoo, 1997: 11) yang dilambangkan oleh pembebasan tahanan ISA, sikap yang lebih liberal terhadap akhbar dan media massa dan janji untuk meneliti semula sesetengah peraturan yang restriktif. Dalam UMNO, stail tertutup dan manipulatif di zaman Razak mula berubah kepada perdebatan isu-isu dasar yang lebih terbuka, yang serba sedikit telah mengembalikan semula reputasinya sebagai "parti politik yang paling demokratik di Malaysia dan Singapura" (Means, 1996: 105).

Tetapi eksperimen Mahathir dengan liberalisme tidak bertahan lama (Khoo, 1995: 271-289). Mahathir cemas dengan perbalahan yang berterusan dalam UMNO dan dengan keghairahan sesetengah "media sensionalis" yang terus menerus mengecam dasar-dasar kerajaannya (Zainuddin, 1994: 199-203). Semasa pilihanraya parti April 1987, Tengku Razaleigh Hamzah, menteri kewangan dan ketua UMNO Kelantan, telah bertanding jawatan presiden menentang Mahathir. Mahathir menang tetapi Razaleigh dan rakan-rakan "team B"nya mendakwa bahawa terdapat wakil-wakil cawangan UMNO yang tidak berdaftar yang melantik wakil ke persidangan parti 1987 itu. Pada bulan Februari 1988, mahkamah telah memutuskan bahawa kewujudan cawangan yang tidak berdaftar itu sendiri bercanggah dengan peruntukan Akta Pertubuhan, dan mengarahkan UMNO dibubarkan. Keputusan mahkamah itu merupakan satu rahmat kepada Mahathir "untuk melumpuhkan musuh-musuhnya dalam UMNO" (Zainuddin, 1994: 163). Mahathir membentuk sebuah parti lain -- UMNO Baru -- yang tidak membuka keahliannya kepada Razaleigh dan pengikut-pengikut team B. Mahathir juga memecat Razaleigh dan beberapa menteri lain daripada kabinetnya. Mereka pula membentuk parti pembangkang Semangat 46, mengambil sempena tahun tertubuhnya UMNO.

Sementara itu, satu isu baru telah timbul yang membantu mempercepatkan berakhirnya era liberal Mahathir. Pada bulan Oktober 1987, Kementerian Pendidikan telah melantik guru-guru Cina yang tidak fasih berbahasa Mandarin sebagai guru besar di beberapa sekolah Cina. Pendidik, akhbar, persatuan dan parti-parti politik Cina telah memprotes apa yang mereka lihat sebagai usaha untuk mengubah sifat sekolah-sekolah Cina. Akhbar-akhbar Melayu dan UMNO -- yang kini sedang menghadapi perbalahan dalaman -- menganggap arahan kementerian itu sebagai satu rutin pentadbiran dan menterjemahkan protes wakil-wakil Cina itu sebagai "provokatif". Dengan ketegangan etnik mula meningkat, polis melancarkan satu operasi besar-besaran: lebih seratus orang ditahan di bawah ISA; akhbar Sin Chew Jit Poh, Watan dan The Star digantung percetakannya. Mahathir mempertahankan tindakan kerajaan itu sebagai usaha yang perlu diambil untuk menghalang tercetusnya keganasan etnik.
Kembali Ke Atas Go down
Lihat profil user http://contengmfr.blogspot.com/
mfr



Jumlah posting : 295
Registration date : 06.05.07

PostSubyek: Re: POLITIK MUSLIM DAN DEMOKRASI DI MALAYSIA   Sun Dec 23, 2007 6:33 am

Malaysia mula kembali kepada trend pasca-1969 di mana "demokrasi yang diubahsuai" digantikan dengan "autoritarianisme yang diubahsuai" (Crouch, 1992: 21-43). Sepanjang 1990an, Mahathir sering meluahkan kekecewaannya dengan "anarkisme" demokrasi liberal ala-Barat dan menekankan keyakinannya dengan bentuk demokrasi tempatan yang lebih terkawal. Beliau telah mula menggariskan kecenderungannya ini dalam ucapan yang disampaikan di Trinity College, Oxford, pada bulan April 1985 di mana beliau berhujah bahawa sebuah kerajaan yang kuat yang diperlukan untuk membawa kejayaan ekonomi memerlukan demokrasi dan autoritarianisme wujud seiringan (Zainuddin, 1994: 184). Mahathir berkali-kali menekankan tema mempersuaikan demokrasi kepada suasana objektif tempatan; beliau mengulangi tema nilai-nilai Asia yang mementingkan disiplin dan mendahulukan kepentingan awam sebagai kunci untuk mencapai perpaduan negara dan pertumbuhan ekonomi (Mahathir, 1986; 1995; 1999; Mahathir dan Ishihara, 1995). Dalam UMNO, pindaan-pindaan baru kepada perlembagaan -- contohnya yang berhubung dengan usaha menyekat "politik wang" dan peruntukan yang memberi undi bonus kepada mereka yang dicalonkan untuk jawatan tinggi parti -- meningkatkan kuasa kepimpinan parti dan "penguncupan prosedur-prosedur demokratik" dalam urusan dalamannya (Case, 1997: 397-409).

Mahathir terus menyatakan komitmennya kepada idealisme demokratik, malah beliau menyanjung demokrasi sebagai satu kaedah governans yang terulung (UMNO, 1996). Wawasan 2020 anjuran beliau untuk Malaysia menjadi ahli kelab negara-negara termaju di dunia menjelang tahun tersebut termasuk anjuran menjadikannya sebuah negara liberal dan "demokrasi contoh" (Gomez dan Jomo, 1997: 169). Namun Mahathir jelas dengan kepercayaannya bahawa demokrasi yang meluas tanpa asas ekonomi dan perpaduan yang teguh akan kecundang dan akan mengheret masyarakat Malaysia ke arah anarki dan kemunduran. Untuk mencapai wawasan demokratik masa hadapan memerlukan demokrasi hari ini dikawal bagi membolehkan tumpuan penuh kepada matlamat kestabilan dan pembangunan. Justeru itu, baginya, demokrasi harus dibataskan kepada pilihanraya dari masa ke semasa untuk rakyat memilih kerajaan yang kuat dan yang kemudiannya harus dibiarkan tanpa banyak ganguan supaya ia boleh menjalankan tugas dengan berkesan untuk menjamin keselamatan, memupuk perpaduan dan membangunkan ekonomi. Liberalisme dalam skema beliau untuk masa ini adalah pada amnya satu agenda ekonomi dan budaya, bukan politik.

Ada yang mengatakan bahawa "rejim kacukan, walau macamana tidak liberal sekalipun, akan dianggap sah jika ia boleh menjamin keselamatan untuk rakyatnya dan menggalakkan pertumbuhan ekonomi" (Kaplan, 1997: 69). Kestabilan, pertumbuhan ekonomi yang luar biasa pesatnya dan wawasan kreatif yang menjanjikan status negara maju dalam jangkamasa tiga dekad telah sesungguhnya menyumbang kepada sokongan pengundi kepada kerajaan Barisan Nasional pimpinan Mahathir, yang memuncak pada pilihanraya 1995 apabila parti itu mencapai prestasi terbaik dalam sejarahnya dengan mendapat 65 peratus undi popular dan memenangi empat perlima kerusi parlimen (Gomez, 1996).

Satu sumber penting sokongan ini ialah pengundi Cina bandar -- yang mempunyai tradisi menyokong parti pembangkang Cina -- yang tertarik dengan kepesatan pertumbuhan ekonomi dan liberalisasi ekonomi dan budaya yang melibatkan komuniti Cina. Ekoran kemelesetan ekonomi 1985-86, kerajaan telah memperlahankan matlamat penyusunan semula Dasar Ekonomi Baru. Akta Penyelarasan Industri yang memaksa perusahaan Cina dan asing menyusun semula dasar ekuiti dan pengambilan pekerja untuk meningkatkan penyertaan Melayu tidak lagi dikuatkuasakan dengan tegas. Pertumbuhan, dan bukannya penyusunan semula, telah menjadi matlamat utama Dasar Pembangunan Kebangsaan yang menggantikan Dasar Ekonomi Baru yang tamat tempohnya pada tahun 1990. Dasar pembangunan baru itu juga mengurangkan peranan langsung kerajaan dalam aktiviti ekonomi melalui penjualan syarikat-syarikat kerajaan dan penswastaan kemudahan-kemudahan awam dan projek-projek infrastruktur yang dahulunya ditangani oleh kerajaan. Dasar itu bukan sahaja menguntungkan syarikat-syarikat terpilih bumiputera tetapi juga peniaga-peniaga Cina (Goh dan Jomo, 1995: 167).

Di arena budaya, kerajaan juga aktif mempromosikan penggunaan bahasa Inggeris dengan lebih meluas, berbanding dengan nasionalisme bahasa yang rigid di zaman Razak. Pindaan kepada Akta pendidikan telah membolehkan tumbuhnya pelbagai institusi pengajian tinggi swasta dengan bahasa pengantar Inggeris. Liberalisme budaya juga digambarkan oleh bertambahnya program berbahasa Cina di stesen radio dan telivisyen -- termasuk stesen-stesen swasta -- dan pelbagai bentuk penonjolan awam unsur-unsur budaya Cina.

Islamisasi UMNO. Pemimpin-pemimpin "sekular" UMNO generasi pertama pun memberi tumpuan kepada simbol-simbol Islam. Perlembagaan UMNO dari awal lagi menetapkan salah satu matlamatnya ialah untuk mempertahan dan mengembangkan Islam. UMNOlah yang mendesak supaya dimasukkan peruntukan Islam sebagai agama resmi Persekutuan walaupun raja-raja Melayu pada masa itu tidak selesa dengannya kerana bimbang akan kehilangan kawalan ke atas bidang terakhir kuasa mereka. Untuk menenangkan kebimbangan ini, perlembagaan telah meletakkan Islam sebagai prerogatif negeri dan di bawah penguasaan raja-raja Melayu. Walaupun demikian, perbelanjaan kerajaan pusat untuk mendokong aktiviti-aktiviti keislaman -- pendidikan agama, pembinaan masjid dan rumah-rumah ibadat, peraduan membaca Al-Quran, subsidi untuk pegawai kerajaan menunaikan haj, bantuan kepada jabatan dan majlis agama negeri -- telah meningkat dua kali ganda dalam lima tahun pertama selepas merdeka (Mohd. Suffian, 1963; Means, 1978).

Kewujudan PAS dalam kerajaan campuran pada tahun 1970an membantu mepercepatkan trend Islamisasi UMNO. Sebagai sebahagian daripada perjanjian perkongsian, UMNO telah bersetuju supaya kerajaan meningkatkan usaha mengembangkan Islam. Desakan daripada kumpulan-kumpulan gerakan kebangkitan Islam telah juga memaksa kerajaan campuran UMNO-PAS meningkatkan penglibatan kerajaan pusat dalam hal ehwal Islam. Aktiviti tradisional seperti pembinaan masjid, penyebaran risalah-risalah agama, perayaan tarikh-tarikh penting dan pendidikan Islam telah bertambah pesat. Pada tahun 1971, Pusat Penyelidikan Islam ditubuhkan, diikuti pada 1974 dengan Institut Dakwah dan Latihan Islam. Pada 1974 juga urusetia Majlis Kebangsaan Hal Ehwal Islam telah ditingkatkan kepada suatu bahagian penuh di Jabatan Perdana Menteri, dan bilangan kakitangan dan peruntukan kewangan untuknya juga ditingkatkan berlipat ganda. Walaupun semua ini lebih merupakan peningkatan kepada aturan-aturan yang sedia ada, usaha-usaha ini menampakkan inisiatif pihak kerajaan yang lebih bersungguh dan telah menyumbang kepada pembesaran ruang Islamik dalam dasar dan hal ehwal awam. Ia juga menandakan bermulanya jaringan besar-besaran "Islam pusat" di Malaysia dengan kakitangan, belanjawan, impak dan penerobosan yang jauh melebihi pihak berkuasa Islam negeri-negeri.

Perhimpunan Agung tahunan UMNO juga semakin dikuasai oleh persoalan tentang Islam sepanjang 1970an dan 80an. Sebahagian besar isu-isu yang ditimbulkan ditujukan kepada mengecam kumpulan-kumpulan aktivis gerakan kebangkitan Islam dan menuntut kerajaan mengambil tindakan terhadap mereka. Tetapi jelas terdapat juga tuntutan-tuntutan peningkatan Islam dalam pelbagai bentuk, daripada seruan supaya dilaksanakan syariah dan dilipatgandakan aktiviti Islam yang dibiayai oleh wang awam sehinggalah kepada cadangan supaya istilah "Melayu" dalam UMNO digantikan dengan "Muslim" untuk lebih mencerminkan identifikasi dengan Islam (UMNO, 1980a, 1980b). Suara-suara untuk lebih Islam yang datang daripada dalam UMNO ini semakin kuat selepas PAS keluar daripada kerajaan campuran pada tahun 1978 untuk kembali memainkan peranan -- dan dengan lebih radikal lagi -- mengetuai pembangkangan Islamis mempertikaikan keislaman UMNO.

Soal utama dalam agenda politik Mahathir semasa beliau mula menduduki jawatan Perdana Menteri ialah bagaimana untuk menangani cabaran Islamis. Kaedah paksaan dan penapisan dan penggunaan Akta Keselamatan untuk menahan aktivis Islam -- termasuk pemimipin ABIM Anwar Ibrahim dari 1974 hingga 1976 -- tidak menampakkan kesan yang diinginkan. Berbeza dengan Hussein Onn sebelumnya, Mahathir lebih bersedia untuk menyesuaikan kerajaannya dengan tuntutan Islamis. Malah beberapa tahun sebelum memegang jawatan Perdana Menteri, Mahathir telah menyatakan kesediannya untuk mengusahakan peranan yang lebih bagi Islam dalam masyarakat dan kerajaan. Kesediaan ini, dan janji Mahathir untuk meningkatkan liberalisme dan toleransi politik, membantu memujuk Anwar Ibrahim untuk menerima tawaran Mahathir untuk menyertai UMNO sejurus sebelum pilihanraya 1982.

Kejayaan Mahathir itu sesungguhnya merupakan satu coup politik. Bukanlah satu rahsia bahawa PAS -- yang sedang menghadapi masalah kepimpinan akibat krisis dalaman selepas kegagalan perikatannya dengan Barisan Nasional -- juga berminat dengan pemimpin ABIM yang karismatik itu. Anwar juga telah membawa bersamanya sebilangan penyokongnya ke dalam UMNO, dan ABIM sendiri mula berubah daripada pengkritik kepada pendokong dasar dan program-program UMNO. Anwar berada dalam UMNO dan kerajaan selama enam belas tahun dan, di bawah naungan Mahathir, terus meningkat dalam hirarki kepimpinan sehingga dikenalpasti sebagai bakal pengganti penaungnya sebelum beliau disingkirkan daripada kabinet dan UMNO pada September 1998 atas tuduhan rasuah dan salah laku seksual. Kehadiran Anwar dalam UMNO melambangkan komitmen baru parti itu kepada Islam. Kemasukan Anwar, seperti juga kemasukan PAS dalam kerajaan campuran dahulu, mengikat kerajaan untuk melakukan lebih untuk Islam.

Antara kenyataan dasar Mahathir yang terawal ialah tentang "mengasimilasikan nilai Islam ke dalam pentadbiran" sebagai usaha untuk menyeimbangkan antara spiritualisme dan materialsime yang akan dicapai melalui "perlaksanaan yang inkremental dan moderat...dengan mengambil kira sensitiviti penduduk bukan Muslim" (New Straits Times, Feb. 26, 1983:2; Utusan Malaysia, Mac 31, 1983: edi.). Dasar itu bukanlah satu arah baru yang radikal; ia bukan untuk membentuk sebuah negara Islam atau melaksanakan keseluruhan undang-undang syariah klasik. Namun dasar itu merupakan satu ekspresi yang paling bersungguh tentang proses Islamisasi yang pernah diluahkan oleh UMNO.

Program-program di bawah dasar ini banyak dan pelbagai. Menyedari tentang pentingnya nilai "politik tindakan simbolik", penekanan kepada simbol-simbol Islam -- pengunaan terminologi dan ucap salam Islamik, pembinaan kompleks-kompleks Islam dan institut-institut pendidikan dan penyelidikan, persidangan-persidangan antarabangsa, program-program Islam di radio dan telivesyen dan kursus-kursus untuk masyarakat awam -- diperhebatkan dengan gigihnya. Tetapi terdapat juga program-program yang lebih substantif dalam senarai dasar tersebut: penubuhan Universiti Islam Antarabangsa, pengenalan sistem perbankan, insurans dan sekuriti Islam, pindaan-pindaan perlembagaan yang memberi lebih kuasa kepada pihak berkuasa Islam, reform kepada pentadbiran mahkamah dan undang-undang Islam dan usaha-usaha bersungguh untuk meningkatkan penyelarasan di antara pihak berkuasa Islam negeri-negeri. Dalam soal undang-undang, iaitu satu arena yang paling dipertikaikan dalam politik Muslim, "tidak terdapat di mana-mana di Asia proses Islamisasi undang-undang berjalan begitu teratur seperti di Malaysia...berpuluh statut dan keputusan-keputusan kehakiman telah menjelas, mengembang dan merombak semula undang-undang yang melibatkan Muslim" (Horowitz, 1994a: 236).

Mulai awal 1990an, selain daripada hudud (undang-undang dan hukuman berhubung dengan curi dan rompak, zina, menuduh orang berzina, meminum minuman alkoholik dan murtad) dan selain daripada membuat pengisytiharan formal sebagai sebuah negara Islam, dakwaan UMNO bahawa Malaysia bersifat Islamik hasil inisiatifnya telah semakin mendapat pengiktirafan. Malah ketidaksediaannya untuk melaksanakan hukum-hukum hudud dengan hujah kepelbagaian terjemahan dan dengan memetik konsep tawassut (kesederhanaan) dan awlawiyyat (pengutamaan) turut disokong oleh sarjana-sarjana Islam yang dihormati. Penerimaan antarabangsa terhadap pendekatan Islamisasi Malaysia digambarkan oleh sanjungan yang diterimanya, baik daripada cendikiawan Islam seperti Hossein Nasr, Fazlur Rahman dan Ismail Faruki mahupun ulama-ulama terkemuka seperti Sheikh Muhamad Al-Ghazali, Yusuf al-Qaradhawi dan Sheikh Al-Azhar Mohamad Sayed Tantawi (Utusan Malaysia, Ogos 24-26, 1998: 6; New Straits Times, Mac 24, 1997: 1,2; Tarmizi, 1995: 131-33). Kebolehan Malaysia "menjadi Islamik tanpa menjadi negara Islam" (Nagata, 1994) telah menjadikannya contoh sebuah negara Muslim yang "berjaya memahami secukupnya Islam dan kemodenan, dan mengambil pelbagai inisiatif hasil pemahaman itu" (Khuri, 1998: 6). Dasar Islamisasi kerajaan Mahathir telah juga berjaya menangani cabaran golongan Islamis dan "menjinakkan ketaatan-ketaatan Islamik yang pelbagai itu untuk keperluannya, tanpa ia mengorbankan penguasaan agama dan moralnya" (Nagata, 1997: 130).

Sementara pencapaian Mahathir dalam Islamisasi (dan pertumbuhan ekonomi) telah banyak diiktiraf -- oleh pengkritik-pengkritiknya sekalipun -- lain pula halnya dalam soal demokratisasi. Malah kerajaannya telah menjadi kurang demokratik selepas 1987 berbanding lima tahun pertama pemerintahannya. Mahathir berhujah bahawa Malaysia belum mampu untuk membuka terlalu luas ruang demokratiknya kerana ia perlu memusatkan tumpuan, sekurang-kurangnya untuk dua dekad lagi dalam perancangan 2020nya, kepada soal kestabilan, perpaduan dan pembangunan ekonomi. Namun dalam suasana ombak demokratisasi yang melanda dunia selepas berakhirnya Perang Dingin dan kesannya ke atas negara-negara jiran Malaysia dan negara-negara Muslim lainnya -- dan dengan kejayaan proses Islamisasi kerajaan itu sendiri -- pesaing-pesaing politik UMNO telah mula menerokai saluran baru ini. Penguncupan arena politik yang berlaku seiring dengan Islamisasi telah mempengaruhi anjakan disent politik aktivis Islamis ke arah tumpuan kepada soal keadilan sosial, pemerintahan telus dan bersih, ruang demokratik, pilihanraya yang jujur, dan hak-hak dan kebebasan berpolitik. Bagi mereka, soal-soal ini adalah sama utamanya dalam ajaran Islam dengan program dan institusi-institusi Islam yang kini ditekankan oleh UMNO.
Kembali Ke Atas Go down
Lihat profil user http://contengmfr.blogspot.com/
mfr



Jumlah posting : 295
Registration date : 06.05.07

PostSubyek: Re: POLITIK MUSLIM DAN DEMOKRASI DI MALAYSIA   Sun Dec 23, 2007 6:34 am

PAS dan Pembangkangan Islam: Daripada Islam Radikal Kepada Demokrasi Islamik



Kesangsian tentang penyertaan dalam proses pilihanraya pernah timbul dalam PAS dari masa ke semasa. Ada di kalangan penyokongnya yang mahu parti itu membataskan dirinya kepada aktiviti pendakwahan agama; ada yang ragu-ragu dengan kesahihan aturcara pilihanraya atau viabiliti kaedah itu untuk mencapai matlamat kuasa parti tersebut dalam suasana Malaysia yang multi-etnik; ada yang sangsi dengan sistem pilihanraya di Malaysia di mana, mereka dakwa, pihak pembangkang perlu bersaing dengan Barisan Nasional yang serba berkuasa, yang mengawal semua sumber dan menyalahgunakan alat-alat negara. Namun demikian, pendirian parti itu untuk menyertai proses politik melalui piliharaya berterusan, termasuk semasa PAS dikuasai oleh pengaruh aliran radikal pada dekad 1980an.

Pengalaman Kerajaan Campuran. Haji Mohammad Asri mengambil alih kepimpinan PAS selepas Dr. Burhanuddin meninggal dunia pada tahun 1969 dan isu utama selepas pilihanraya tahun tersebut ialah soal penglibatan PAS dalam kerajaan campuran anjuran Tun Razak.

Asri membentangkan kesnya menyokong anjuran itu dengan merujuk kepada realiti politik pasca-1969, kecenderungan Melayu-Islamik kerajaan baru Razak dan peluang bagi PAS mengembangkan pengaruhnya. Satu kenyataan dua puluh dua perkara yang di keluarkan sebelum perhimpunan khas parti untuk mendebatkan kemasukan PAS dalam kerajaan campuran membuat petikan daripada Al-Quran, tradisi Nabi, sumber-sumber klasik Islam dan prinsip fiqh untuk memutuskan bahawa penglibatan PAS dalam kerajaan campuran adalah "harus pada hukum syarak" (Ibnu Hasyim, 1993: 248-251).

Perkongsian UMNO-PAS bertahan selama lima tahun. Selepas pilihanraya 1974, Razak, selaku pemimpin Barisan Nasional, menamakan Haji Mohamad Nasir sebagai Menteri Besar Kelantan dan mengenepikan calon anjuran Asri. Usaha Nasir untuk merombak jaringan naungan pengikut rapat Asri yang berkisar di sekeliling konsesi balak di negeri itu telah menyebabkan satu usul undi tidak percaya terhadapnya di Dewan Perundangan Negeri. Kelulusan undi tersebut telah mencetuskan perhimpunan besar-besaran menyokong Menteri Besar Nasir. Dengan UMNO dan sentimen rakyat di pihaknya, Nasir enggan meletak jawatan. Kerajaan pusat, atas nama "keselamatan awam", telah meletakkan Kelantan di bawah pemerintahan pusat di bawah satu undang-undang darurat yang diluluskan oleh parlimen pada Disember 1977 sementara menunggu diadakan pilihanraya negeri yang baru. Keenganan PAS menyokong bil darurat di parlimen itu mengakhiri perkongsian politiknya dengan UMNO dalam Barisan Nasional.

PAS -- dan Asri -- menanggung kerugian besar akibat kegagalan eksperimen gabungan itu. Perbalahan dalaman dan tuduh menuduh yang memporakperandakan parti diikuti pula oleh kekalahan teruk dalam pilihanraya negeri Kelantan Mac 1978 di mana PAS terpaksa menyerahkan kepada UMNO negeri yang telah dikuasainya hampir dua puluh tahun itu. Dalam piliharaya nasional yang diadakan lima bulan kemudiannya, PAS mengalami "pembelasahan yang paling teruk dalam dua puluh tujuh tahun sejarahnya" (Ismail, 1978: 65). Asri dipaksa berundur dari jawatannya pada perhimpunan parti Oktober 1982.

Walaupun begitu berakhirnya eksperimen kerajaan campuran untuk PAS, ianya memberikan banyak pengalaman kepada parti itu. Menjadi ahli dalam kerajaan telah mendedahkan PAS secara langsung kepada realiti pemerintahan nasional, kepada pragmatis tawar-menawar etnik dan kepada akomodasi kepelbagaian kepentingan dalam politik komunal di Malaysia. Walaupun, bila diimbas kembali, PAS akan menyifatkan Asri berbaik-baik dengan UMNO sebagai satu kesilapan yang didorong oleh ketamakan dan ketidakmatangan politik, ia akan memetik sama pengalaman tersebut untuk menepis tuduhan UMNO bahawa parti itu berfahaman fanatik dan ekstremis atau tidak mempunyai pengalaman dalam pentadbiran negara (Tarmizi, 1995). Malah, bukanlah satu kebetulan bahawa dalam tahun-tahun 1990an, PAS -- yang kian cenderung ke arah pakatan politik multi-etnik -- tidak lagi menghukum Asri dan eksperimen gabungannya sekeras dahulu. Kecamannya terhadap UMNO bersekongkol dengan parti bukan-Muslim juga semakin tidak kedengaran.

Era Radikal. Kegagalan gabungan PAS-UMNO mewajarkan pendirian golongan dalam PAS yang menentangnya. Kekalahan pilihanraya, perpecahan dalam parti, perasaan dikhianati dan keperluan untuk membezakan diri daripada UMNO yang kini mempunyai agenda Islamisasinya sendiri -- ditambah pula dengan timbulnya gerakan kebangkitan Islam sedunia dan kemenangan revolusi Khomeini -- telah menawarkan satu pentas yang subur untuk kebangkitan pengaruh aliran radikal dalam PAS. Kekalahan penyokong-penyokong utama Asri dalam pilihanraya parti 1981 menandakan kemunculan pengaruh golongan "radikal-puritan" yang "terangsang dengan Revolusi Iran" dan "bersedia untuk menganut pendirian yang lebih berkonfrantasi terhadap UMNO" (Muhammad Ikmal, 1996: 60-63; Case, 1995: 75). Presiden baru parti, Haji Yusuf Rawa, umum dilihat sebagai "orang tengah untuk mengelakkan sebarang perbezaan fahaman dan taktik dalam perjuangan" dan dalam sebahagian besar dekad berikutnya -- yang disifatkan oleh seorang penganalis parti itu sebagai "era menggempur" -- PAS dikuasai oleh golongan radikal (Ibnu Hasyim, 1993: 286, 314-335).

Satu petunjuk awal penonjolan pengaruh golongan radikal ialah identifikasi PAS dengan revolusi Khomeini. Haji Hadi Awang, pesuruhjaya PAS Terengganu yang juga dikatakan pemimpin golongan radikal yang nantinya dipilih sebagai timbalan presiden parti, adalah antara rakyat Malaysia terawal melawat Iran selepas kejayaan revolusi itu. Antara 1982 hingga 1986 -- digelar "zaman gemilang kaset-kaset ceramah" (Ibnu Hasyim, 1993: 325) -- ucapan pemimpin-pemimpin PAS yang memuja Iran tersebar luas di seluruh negara. Ucapan-ucapan itu juga mengecam pemimpin-pemimpin UMNO dengan nada yang sangat keras, menyifatkan mereka sebagai jahil, anti-Islam, rasuah dan zalim, dan membayangkan bahawa sokongan terhadap UMNO sebagai setaraf dengan terkeluar daripada Islam. Juga tersebar luas ialah poster kontroversial bertajuk "Amanat Tuan Guru Haji Abdul Hadi Awang" yang menyeru kepada jihad dan syahid dalam menentang UMNO dan Barisan Nasional (Ibnu Hasyim, 1993: 327-28; Utusan Malaysia, Jun 13, 1999: 21, 27).

Dekad 1980an juga menyaksikan timbulnya pelbagai "kumpulan ekstremis", daripada yang bersifat penyelewengan doktrin hinggalah kepada kumpulan militan yang mahu menumbangkan kerajaan secara kekerasan. Dari segi politik, kumpulan-kumpulan ini tidaklah signifikan, tetapi pemimpin-pemimpin UMNO mengaitkan mereka dengan PAS dan menuntut kerajaan -- sering dengan memetik "Amanat Hadi"-- supaya mengambil tindakan ke atas parti itu kerana menghasut amalan militan. PAS menafikan perkaitan dengan kumpulan-kumpulan ini; malah dalam kes kumpulan kultus Al-Arqam, PAS menyokong tindakan kerajaan ke atas kumpulan tersebut pada tahun 1994 (Zabidi, 1998).

Tetapi PAS tidak menafikan pertaliannya dengan kumpulan yang dipimpin oleh Ibrahim Libya, seorang ahli parti itu. Ibrahim Mahmood kembali dari pendidikannya di Libya -- justeru itu gelarannya -- dengan membawa bersamanya idea-idea radikal transformasi Islam. Kemahiran berpidato dan anjurannya yang berapi-api tentang jihad dan kesyahidan telah menjadikan beliau seorang pemimpin PAS muda yang popular di Kedah di mana beliau telah membuka sebuah pondok agama di daerah Memali. Pada tahun 1984, kerajaan telah mengeluarkan waran tangkap ke atas Ibrahim di bawah peruntukan Akta Keselamatan Dalam Negeri kerana "menggugat keselamatan dan menyebar ekstremisme" (Malaysia, 1986). Beliau enggan menyerah diri, dan dalam satu operasi polis pada November 1985, Ibrahim Libya dan tiga belas penyokongnya telah terbunuh dan 159 lainnya ditangkap. Pihak kerajaan mempertahankan tindakannya sebagai defensif dan menyifatkan kumpulan Memali itu sebagai satu contoh radikalisme agama yang semakin berubah menjadi kumpulan militan. PAS menyifatkan Ibrahim Libya dan penyokong-penyokongnya sebagai asshahid yang menjadi mangsa tindakan sebuah kerajaan yang zalim dan anti-Islam (Afghani, 1992).

Dalam usaha ke arah "kepimpinan ulama", satu pindaan kepada perlembagaan parti telah diluluskan pada tahun 1983 untuk membentuk Majlis Syura Ulama. Ia mengandungi lima belas ahli yang "mengetahui masalah-masalah pokok (AL-USUL) dalam syariat Islam dan hukum-hukumnya": empat ahli dipilih oleh Jawatankuasa Kerja Pusat, empat lagi oleh Dewan Ulama dan lapan oleh Majlis itu sendiri (PAS: 1994: 5-6). Ia dipengerusikan oleh seorang mursyid 'am yang dipilih dari kalangan ahli-ahlinya. Dari segi teori, Majlis ini merupakan badan yang paling berkuasa dalam PAS. Ia berhak menterjemah dasar-dasar parti, melantik ahli jawatankuasa disiplin dan mempunyai kata putus dalam semua rayuan tentang keputusan jawatankuasa tersebut.

Satu tema yang sering diulangi oleh kepimpinan baru ini berkisar di sekeliling Islam yang total dan distinktif sebagai asas masyarakat dan negara. Pada kempen pilihanraya Disember 1986, yang paling tepat mewakili PAS beraksi di bawah pengaruh aliran radikal, parti itu juga menekankan isu-isu ketidakadilan sosial. Namun, apropos dengan slogan pilihanrayanya "PAS Parti Allah", parti itu memberikan tumpuan terutama kepada versi negara dan undang-undang Islamnya, termasuk janji untuk memperkenalkan hudud, sebagai alternatif kepada "nasionalisme sekular" UMNO (Ibnu Hasyim, 1993: 289-303; Yusuf dan Fadzil, 1995: 43-78). Dalam pilihanraya itu, PAS memperkenalkan beberapa inisiatif strategik. Ia meluaskan kawasan pertandingannya ke luar sirkit tradisional Kelantan-Terengganu-Kedah. Ia meletakkan paling ramai calon dalam sejarah penglibatan politiknya -- 98 untuk parlimen federal dan 265 untuk dewan-dewan negeri -- di kawasan pilihanraya di seluruh negara. Ia menubuhkan Jawatankuasa Perundingan Cina yang diharapkan dapat mengembeleng undi bukan Melayu (Ibnu Hasyim, 1993: 345-356).

Pilihanraya 1986, yang diadakan di tengah-tengah kemelesetan ekonomi dan kerajaan yang dilanda pelbagai skandal kewangan, melihat parti pembangkang sokongan Cina DAP mencatat kejayaan terbesar dalam sejarahnya dengan memenangi 24 kerusi parlimen dan 21 peratus undi popular. Sebaliknya, 1986 melihatkan prestasi yang paling teruk bagi PAS. Ia memenangi satu kerusi parlimen dan lima belas kersusi negeri, berbanding dengan lima belas dan lapan belas dalam pilihanraya 1982. Undi popularnya meningkat satu peratus kepada 15.5 peratus, tetapi ia tidak setara dengan peningkatan dua puluh peratus bilangan calon yang bertanding. Di negeri kaya minyak Terengganu, di mana pengaruh aliran radikal dalam PAS paling kuat, ramalan parti itu untuk membentuk kerajaan terbukti jauh meleset: ia hanya menang dua kerusi, berbanding lima yang dikuasai sebelumnya.

Pendekatan dan inisiatif baru yang diatur amnya oleh golongan radikal-puritan gagal untuk merangsang imaginasi dan sokongan popular. Usaha PAS untuk menawarkan sesuatu yang lebih daripada dasar Islamisasi UMNO dengan konsep negara Islamnya yang abstrak dan legalistik tidak berjaya menghairahkan pengundi Melayu seperti yang diharapkan oleh golongan radikal parti tersebut. Tambahan pula, beberapa pemimpinnya telah secara terbuka -- sebahagiannya untuk menarik undi bukan Melayu -- mengecam nasionalisme Melayu sebagai tidak Islamik dan Dasar Ekonomi Baru sebagai satu bentuk assabiah (kepuakan sempit) yang menindas kaum-kaum lain, dan mengimbaskan bahawa PAS akan menghapuskan peruntukan hak istimewa Melayu dalam perlembagaan jika ia mendapat kuasa (Ibnu Hasyim, 1993: 357). Pendirian sedemikian hanya mengasingkan pengundi Melayu, dan tidak pun membantu menarik pengundi bukan Melayu.

Pilihanraya 1986 mewakili kemuncak pengaruh aliran radikal; prestasi yang merosot menandakan bermulanya kegoyahan pengaruh tersebut. Pada bulan Mac 1989, Ustaz Fadzil Noor, pemimpin golongan moderat dan bekas pemimpin ABIM, mengambil alih kepimpinan parti apabila Yusuf Rawa mengundur diri kerana masalah kesihatan. Haji Nik Aziz Nik Mat, seorang ulama yang pelembut dan dihormati -- yang secara kebetulan adalah antara pengarang dokumen 22 perkara yang mengharuskan gabungan UMNO-PAS 1970an -- dilantik sebagai mursyid 'am Majlis Syura Ulama.
Kembali Ke Atas Go down
Lihat profil user http://contengmfr.blogspot.com/
mfr



Jumlah posting : 295
Registration date : 06.05.07

PostSubyek: Re: POLITIK MUSLIM DAN DEMOKRASI DI MALAYSIA   Sun Dec 23, 2007 6:35 am

PAS dan Demokrasi Islam di dekad 1990an. PAS akan mentakrifkan inisiatif Islamisasi kerajaan sebagai "kosmetik". Tetapi ia tidak dapat menidakkan penerimaan masyarakat Melayu-Muslim terhadap inisiatif tersebut seperti yang digambarkan oleh sokongan mereka kepada UMNO dalam pilihanraya, berbanding dengan penolakan kepada pendekatan radikal anjurannya. PAS juga perlu mengambil kira "faktor Anwar" dalam UMNO; pemimpin-pemimpin PAS* sendiri mengakui bahawa kehadiran Anwar dalam UMNO telah membantu meningkatkan legitimasi Islam UMNO di mata orang Melayu. Dalam persaingan antara dua parti itu untuk kepimpinan komuniti Melayu, trend Islamisasi UMNO -- sama seperti dasar pro-Melayu 1970an -- telah dengan berkesan melemahkan sumber pemujukan utama PAS.

PAS juga tidak dapat tidak perlu mengambil kira akan kesediaan kerajaan, seperti yang dibuktikan oleh Memali, menggunakan kekerasan untuk menyekat Islam radikal. Ia juga tidak dapat mengenepikan faktor pertumbuhan ekonomi negara yang luar biasa mulai akhir 1980an, berkembangnya kelas menengah Melayu dan kejayaan Malaysia "memupuk keharmonian komunal jangka panjang" di bawah kepimpinan moderat UMNO (Khuri, 1998: 360). Semua ini -- selain daripada "ombak demokratik" sedunia selepas berakhir Perang Dingin dan tanda-tanda anjakan pro-demokratik di kalangan Islamis di negara Muslim lainnya -- menyumbang kepada kebangkitan pengaruh pendekatan yang lebih sederhana dalam PAS. Juga, apa yang disifatkannya sebagai era "autoritarianisme Mahathir" mulai akhir 1980an memberikan PAS satu peluang baru mencipta semula pembangkangan Islamiknya.

Dengan pengaruh pendekatan radikal semakin menurun, mesyuarat-mesyuarat parti mula dikuasai oleh pemimpin-pemimpin yang menganjurkan kesederhanaan dan perlunya menonjolkan wajah PAS yang toleran dan mesra. Ini bukan bererti bahawa soal negara dan undang-undang Islam telah diabaikan sepenuhnya. Sesungguhnya selepas memenangi Kelantan dalam pilihanraya 1990, parti itu telah menunaikan janjinya untuk memperkenalkan rang undang-undang hudud di Dewan Undangan Negeri, walaupun -- sesetengah akan kata "kerana"-- ia tahu bahawa undang-undang itu tidak dapat di kuatkuasakan tanpa pindaan perlembagaan persekutuan (Jesudesan, 1996: 137). Tetapi pemerintahan Islam anjurannya semakin diketengahkan bukan dalam bentuk obsesi dengan rangka institusional-legalistik seperti di tahun-tahun 1980an, tetapi sesuatu yang menekankan keutamaan persoalan keadilan sosial, hak-hak warganegara dan pemerintahan yang jujur. Kempen PAS untuk pilihanraya umum 1990, dan lebih-lebih lagi 1995, bertumpu kepada dakwaan kecenderungan autoritarian dan ketidakseimbangan dasar ekonomi kerajaan Mahathir. Manifestonya yang bertema "Membangun bersama Islam" untuk kedua-dua pilihanraya itu menekankan soal nilai-nilai akhlak, peningkatan egalitarianisme, pilihanraya yang adil, ketelusan pemerintahan, pemeliharaan alam sekitar, pemansuhan undang-undang represif dan penubuhan institusi hisbah untuk mengawal kesewenangan tindakan jentera kerajaan. (PAS, 1994a; Ahmad Lutfi, 1995). Advokasi radikal pembentukan segera negara Islam dekad 1980an telah dihaluskan untuk menjadi satu matlamat umum jangka panjang untuk membentuk masyarakat adil dan pentadbiran efisyen berasaskan nilai-nilai Islam dan berpandukan syariah, dan melalui mandat popular dan demo

PAS meneruskan idea mengadakan persefahaman pilihanraya dengan kumpulan-kumpulan politik yang menentang Barisan Nasional. Sejurus sebelum pilihanraya Oktober 1990, PAS dan Semangat 46 pimpinan Tengku Razaleigh membentuk perikatan Angkatan Perpaduan Ummah. Semangat 46 juga membentuk Gagasan Rakyat yang menggabungkannya dengan DAP dan Parti Bersatu Sabah, PBS. Dalam pilihanraya 1990, PAS menunjukkan prestasi yang lebih baik daripada 1986: ia memenangi tujuh kerusi parlimen dan tiga puluh tiga kerusi di dewan-dewan perundangan negeri, dan mendapat 6.7 peratus undi popular. Angkatan memenangi kesemua tiga puluh sembilan kerusi di Kelantan (24 PAS dan 15 Semangat) untuk membentuk kerajaan negeri. Pakatan parti-parti politik pembangkang dalam Gagasan Rakyat gagal untuk menumbangkan kerajaan Barisan Nasional. Tetapi ia telah membawa PAS ke dalam satu gabungan tidak langsung bersama parti sokongan Cina DAP dan parti sokongan Christian PBS, yang telah memberi kesan membantu menyederhanakan artikulasi awam komunal mereka dan mengobligasikan mereka untuk bersifat akomodatif terhadap satu sama lain. Ia telah, buat pertama kali, mengutarakan potensi satu alternatif gabungan pelbagai kaum dalam politik Malaysia.

Menjelang pilihanraya 1995, berlaku perselisihan apabila DAP menuntut supaya PAS mengenepikan sepenuhnya konsep negara Islaya. Gabungan Angkatan Perpaduan Ummah pula berakhir pada Oktober 1996 ekoran pembubaran Semangat 46 dan ahli-ahlinya kembali beramai-ramai kepada UMNO. Namun idea gabungan alternatif telah mula berakar dalam PAS seiring dengan kesedaran bahawa parti itu tidak mungkin dapat mencapai cita-cita kuasa nasionalnya tanpa sokongan bukan-Melayu. Sesungguhnya, dalam sembilan pilihanraya yang telah diadakan semenjak merdeka, PAS hanya mendapat purata sekitar empat belas peratus undi nasional, walaupun ia telah meraih purata satu pertiga undi Melayu.

Seruan-seruan baru dalaman supaya PAS itu menyesuaikan diri dengan realiti masakini dan menimbangkan kemungkinan memimpin satu gabungan multi-etnik semakin kedengaran. Sebuah artikel yang disiarkan oleh sebuah majalah pro-PAS yang menyokong anjuran sedemikian mencadangkan supaya PAS mengikut jejak pemimpin Parti Buruh Britain Tony Blair dengan memisahkan idealisme parti dari pragmatisme pemerintahan demokratik dalam sebuah negara pelbagai kaum dan agama seperti Malaysia, satu anjuran yang sama seperti meminta PAS mengenepikan matlamat negara Islamnya (Zin, 1997). Hakikat bahawa tiada reaksi negatif yang jelas kepada artikel tersebut membayangkan bahawa PAS di tahun-tahun 1990an telah menyesuaikan dirinya dengan diktum popular dalam politik Malaysia: bahawa alternatif yang viabel -- dan electable -- kepada Barisan Nasional hany��alah satu lagi gabungan multi-etnik.

Selepas pilihanraya 1995, di mana prestasi PAS kekal di sekitar tahap 1990 dan di mana Barisan Nasional telah mencipta rekod kemenangan terbaiknya, kepimpinan PAS yang sedang sirius menimbangkan opsyen masa depan parti itu mula mengadakan siri perbincangan tidak formal dengan DAP tentang kemungkinan-kemungkinan kerjasama. Pemimpin-pemimpin PAS semakin optimis tentang potensi gabungan dengan parti-parti politik Cina; mereka yakin gabungan multi-etnik pimpinan PAS akan dapat menarik sokongan pengundi, Melayu dan bukan-Melayu.

Pemimpin PAS juga jelas tentang semangat demokratik dalam perjuangan parti itu. Mereka akan memetik ayat-ayat Al-Ouran, tradisi Nabi, amalan komuniti Muslim awal dan pendapat ulama-ulama terkemuka untuk menekankan kongruiti antara demokrasi dan Islam. Presiden parti Fadzil Noor telahenegaskan bahawa "PAS berada di dalam sistem politik dan hanya mahu menggantikan kerajaan...bukan menghancurkan institusi-institusi negara yang ada" (Vatikiotis, 1996: 162). Sejarah PAS selama empat dekad sebagai parti yang pernah membentuk kerajaan dan juga pernah kalah di Terengganu dan Kelantan dipetik sebagai bukti komitmen parti itu kepada kaedah dan sistem demokrasi. Mereka akan merujuk kepada pemilihan kepimpinan dalam parti yang tidak kurang dengan kehangatan persaingan. Mereka menganggap sebagai "tidak masuk akal" anjuran bahawa PAS menggunakan proses pilihanraya hanya untuk mendapatkan kuasa dan akan "merampas" sistem demokrasi sebaik sahaja ia memenanginya. Mereka mendakwa Malaysia di bawah pemerintahan PAS akan lebih demokratik di mana masyarakat sivil dan parti politik pembangkang, termasuk UMNO, dialu-alukan untuk memainkan peranan pengawalan kuasa; kerajaan multi-etnik pimpinan PAS akan bersifat toleran, sederhana dan pragmatik dengan menteri-menteri bukan Muslim juga terlibat sama berkhidmat dalam pemerintahan demokratik Islam (Harakah, Nov. 9, 1998: 40; Nov. 30, 1998: 17; Dis. 14, 1998: 40).
Kembali Ke Atas Go down
Lihat profil user http://contengmfr.blogspot.com/
mfr



Jumlah posting : 295
Registration date : 06.05.07

PostSubyek: Re: POLITIK MUSLIM DAN DEMOKRASI DI MALAYSIA   Sun Dec 23, 2007 6:35 am

Pemimpin PAS sedar akan kesangsian terhadap konsep pemerintahan demokratik Islamnya, terutama di kalangan bukan Muslim. Dalam hal ini, ada yang mengakui bahawa memang terdapat mereka yang terlalu "dogmatis" di dalam parti itu sendiri yang menyumbang kepada kesangsian ini. Walau bagaimanapun, sumber utama kesangsian awam ialah musuh-musuh "sekularis"nya serta salah faham bukan Muslim tentang Islam. Mereka menyalahkan propaganda UMNO yang berterusan menggambarkan PAS sebagai kumpulan fanatik yang berjuang untuk memotong tangan dan merejam batu. Mereka menegaskan bahawa hudud adalah sebahagian kecil daripada syariah dan keketatan syarat pembuktiannya menjadikan hampir mustahil untuk mensabitkan kesalahan, dan hujah ini bukanlah satu usaha apologia tetapi untuk mencerminkan semangatnya yang bukan sahaja menggariskan sempadan moral masyarakat tetapi juga sempadan kuasa negara. Apabila PAS memperkenalkan rang undang-undang hudud di Dewan Negeri Kelantan pada tahun 1992 -- yang disifatkan oleh UMNO sebagai sebenarnya undang-undang PAS yang tergesa-gesa dibuat untuk tujuan politik (Bahaeis, 1994; Rose, 1995) -- ia menekankan bahawa undang-undang tersebut akan dikuatkuasakan hanya selepas asas moral dan imperatif akhlak telah tertanam dalam sebuah peraturan masyarakat Islamik yang adil dan tulen. PAS menolak anggapan bahawa ia akan menjadikan Malaysia satu replika Iran atau Afghanistan di bawah pemerintahan Taleban. Pemimpin-pemimpin PAS yakin bahawa dengan berpandukan Islam yang memungkinkan kepelbagaian bentuk kerajaan dalam budaya yang berbeza-beza, sifat toleran budaya Melayu, serta pendekatan PAS yang "sangat sederhana", demokrasi yang berlandaskan Islam dan pengalaman sejarah pribumi yang mereka anjurkan itu adalah sesuai untuk Malaysia dan akan menjadi model untuk masyarakat Muslim sedunia (Harakah, Okt. 3, 1997: 1; Nov. 28, 1998: 40; New Sunday Times, Julai 18, 1999: 10).

Pemimpin-pemimpin PAS juga maklum tentang trend demokratisasi golongan Islamis di dalam masyarakat lain di dunia Muslim. Mereka menyokong kumpulan Islamis yang mengambil bahagian menuntut reformasi demokratik di Indonesia; mereka menghayati tema-tema demokratik yang diketengahkan oleh Islamis di Tunisia, Algeria dan Turki. Akhbar PAS memberi liputan simpatis kepada kemenangan calon reformis dalam piliharaya presiden Iran 1997, pelantikan wanita sebagai naib presiden republik itu dan pelantikan ulama pro-demokrasi Abdurrahman Wahid sebagai presiden Indonesia pada bulan Oktober 1999 (Harakah, Sept. 15, 1997: 17, 19; Okt. 25, 1999: 3-4). PAS juga menjejaki pendirian Islamis Indonesia dan Ikhwan Muslimin pimpinan Mustafa Masshur dalam menuntut pembatasan tempoh penjawatan perdana menteri di Malaysia sebagai satu cara demokratik untuk mencegah penyalahgunaan kuasa (Harakah, Mei 29, 1998: 39; PAS, 1998: 3; New Straits Times, Okt. 25 1999: 2).

Tuntutan demokratik ke atas kerajaan telah memberi kesan segera ke atas struktur dan perhubungan dalaman PAS. PAS tidak meletakkan calon wanita pada pilihanraya umum 1990 dan 1995, atas alasan "suasana politik yang tidak mengizinkan". Pemimpin parti yang ditemubual melaporkan bahawa suara-suara yang menyokong calon wanita dalam pilihanraya umum telah mendesak kepimpinan parti untuk mempertimbangkan semula pendirian itu untuk pilihanraya umum akan datang, dan untuk menyokong calon wanita parti-parti yang bersekutu dengannya (New Straits Times, Julai 26, 1999: 3). Konsep kepimpinan ulama yang diperkenalkan pada awal 1980an juga, walaupun secara tidak terbuka, telah mula tertakluk kepada penelitian: ada yang telah mengemukakan perlunya diperjelas bidang kuasa antara Majlis Syura Ulama yang ahlinya dilantik dan Jawatankuasa Kerja Pusat yang dipilih oleh muktamar parti. Idea Majlis Syura yang dipilih secara langsung juga pernah muncul, malah juga soal membataskan tempoh penjawatan kepimpinan parti. Pada muktamar tahunan Mei 1998, satu cadangan supaya pemilihan calon PAS bagi pilihanraya umum dilandaskan kepada "ketakwaan" dan "pengetahuan tentang Islam" telah mencetuskan perdebatan yang tidak dapat menyembunyikan pandangan sesetengah perwakilan bahawa syarat itu akan memberikan kelebihan yang tidak demokratik kepada mereka yang berpendidikan agama.

Terdapat perkembangan-perkembangan lain yang menyokong trend "normalisasi" dalam PAS. "Era kaset" semakin diambil alih oleh sebuah akhbar komersial dua kali seminggu -- Harakah -- dan laman web yang dikemaskini setiap hari. PAS, yang pada prinsipnya menyokong ekonomi pasaran bebas, telah mula membina rangkaian perniagaannya sendiri, daripada sekolah, klinik dan kedai runcit sehinggalah kepada membekalkan pasir yang dipunggah dari sebuah pulau di Indonesia untuk industri pembinaan di Singapura. PAS juga mengadakan majlis dialog dengan sektor-sektor profesional penting di Malaysia -- Majlis Peguam, kumpulan mahasiswa dan dewan-dewan perniagaan, umpamanya -- yang diatur secara profesional dan diadakan di hotel-hotel mewah.

Keahlian PAS, yang berjumlah sekitar setengah juta pada awal tahun 1999, juga telah menunjukkan perubahan kualitatif. Dasar Ekonomi Baru dan pembesaran kelas menengah Melayu telah membantu menambah bilangan golongan profesional dan pengusaha bandar dalam PAS. Perikatan dengan -- dan pemansuhan -- parti nasionalis Semangat 46 telah membantu PAS mendapatkan penyokong baru daripada kumpulan-kumpulan sosial di luar golongan berpendidikan agama yang menjadi sumber sokongan tradisonalnya. Ia juga menambah bilangan mereka yang mempunyai gelaran negara, contohnya gelaran Dato', yang meningkatkan lagi imejnya sebagai sebahagian daripada arus normal dalam masyarakat Malaysia. Semasa Muktamar tahunan parti di akhir-akhir 1990an tempat letak kereta ibu pejabatnya di pinggir Kuala Lumpur dipenuhi dengan kereta mewah, satu pemandangan yang jauh berbeza daripada senario bus-dan-teksi dan kereta-kereta buruk sedekad dahulu. PAS telah semakin berubah daripada imej kumpulan parokial kampung berkopiah puteh kepada sebuah organisasi politik yang pelbagai dan sophisticated dengan sokongan yang meningkat daripada golongan Melayu kelas menengah bandar.

PAS juga telah mula beredar daripada tema popularnya bahawa ia sanggup membubarkan dirinya sekiranya UMNO mengalihkan perjuangannya kepada matlamat pemerintahan Islamik, contohnya dengan peruntukan perlembagaan yang mengisytiharkan syariah sebagai sumber utama perundangan dan peraturan negara (Nik Aziz, 1995: 184-86; Tarmizi, 1993: 10). Satu sebab yang diberikan kepada perubahan ini ialah ia percaya UMNO tidak mungkin berbuat demikian memandangkan sifat "sekularisme"nya yang tebal. Kalaupun UMNO berbuat demikian ia adalah untuk mempertahankan pemerintahannya dan kepentingan institusional pemimpin-pemimpinnya, dan akan memilih peraturan tertentu dalam Islam untuk diputarbelitkan bagi mencapai matlamat tersebut (Yusuf dan Fadzil, 1995: 378, 416). Satu lagi sebab, seperti yang digambarkan oleh mereka yang ditemubual, menekankan bahawa pemerintahan Islam adalah lebih daripada penguatkuasaan peruntukan-peruntukan syariah. Satu pemerintahan Islamik yang autentik yang dipandu oleh moraliti, akhlak dan undang-undang Islam dan kebertanggungjawapan terakhir kepada Yang Maha Esa adalah serasi dengan semangat dan prinsip kebebasan demokratik dan pluralisme politik. Dengan itu, dalam satu keadaan hipotetikal di mana sebuah Malaysia yang Islamik dan demokratik di bawah pimpinan UMNO yang telah menjadi Islamik, PAS boleh -- walaupun mungkin dalam bentuk yang berbeza -- memainkan peranan konstruktif mengawal penggunaan kuasa dan memastikan dasar-dasar awam memanfaatkan rakyat. Begitu juga vice versa.

Respons PAS terhadap isu penyingkiran timbalan perdana menteri Anwar Ibrahim pada September 1998 mencerminkan orientasi baru parti itu. Walaupun PAS menimbulkan soal bagaimana pertuduhan salahlaku seksual seharusnya ditangani mengikut anjuran Islam, perdebatan tentang "Anwargate" (Asiaweek, Oct. 9, 1998: 18-26; Time, Sept. 14, 1998: 16-24; Nov. 16, 1998: 21-27) hampir keseluruhannya berkisar kepada persoalan rasuah, penyalahgunaan kuasa, undang-undang represif dan tuntutan reformasi demokratik. Pembicaraan -- dan kesabitan -- Anwar dan deraan yang diterima olehnya semasa dalam tahanan polis telah mencetuskan protes anti-kerajaan dan tuntutan reformasi politik oleh parti-parti pembangkang dan kumpulan-kumpulan bukan kerajaan. PAS adalah yang paling lantang di antara mereka. Tetapi kini PAS tidak lagi menggunakan pendekatan fighi yang simplistik, seperti yang ia sering lakukan, dengan terus sahaja mengeluarkan fatwa dan melaungkan mantera "negara Islam" untuk segala situasi (Haji Koya, 1998). Sebaliknya ia seiring dengan kumpulan protes lainnya untuk menyifatkan suasana politik ekoran episod Anwar sebagai "demokrasi sedang terancam" dan berkempen untuk mengembeleng sokongan menuntut demokratisasi. PAS menubuhkan Majlis Gerakan Keadilan Rakyat (GERAK) bersama DAP, Parti Rakyat Malaysia (PRM) dan lapan kumpulan bukan-kerajaan dengan platfom bersama menuntut keadilan, pemerintahan undang-undang dan pemansuhan Akta Keselamatan Dalam Negeri. Ia juga menjadi penaja bersama Gabungan Untuk Demokrasi Rakyat yang diusahakan oleh beberapa kumpulan bukan-kerajaan. Ia menyokong Gerakan Untuk Keadilan Sosial yang dilancarkan oleh Wan Azizah Ismail, isteri Anwar, bersama dengan sekumpulan aktivis pro-demokrasi. Pada bulan April 1999, kumpulan itu mendaftar diri sebagai Parti Keadilan Nasional (KeADILan), dengan Wan Azizah sebagai presidennya, yang mendakwa dirinya sebagai sebuah parti multi-etnik komited kepada keadilan sosial, reformasi demokratik dan kerajaan bersih. PAS terus menyatakan kesediaan mengadakan pakatan pilihanraya dengannya untuk mencabar kerajaan Barisan Nasional. Peningkatan populariti PAS semenjak kes Anwar tercetus -- permohonan untuk menjadi ahli baru telah bertambah terutama di kalangan golongan muda; langganan Harakah melonjak daripada 75,000 kepada 300,000, walaupun secara resmi penjualannya ialah untuk ahli sahaja (FEER, Dis. 10, 1998: 13; Harakah, Nov. 30, 1998: 19, Dis. 14, 1998: 27) -- tidak harus dilihat semata-semata sebagai satu reaksi kepada kekecohan politik dan kegawatan ekonomi atau satu protes terhadap tindakan ke atas Anwar. Ianya juga mencerminkan persetujuan dengan kecenderungan PAS mengidentifikasikan dirinya dengan idealisme demokrasi.
Kembali Ke Atas Go down
Lihat profil user http://contengmfr.blogspot.com/
mfr



Jumlah posting : 295
Registration date : 06.05.07

PostSubyek: Re: POLITIK MUSLIM DAN DEMOKRASI DI MALAYSIA   Sun Dec 23, 2007 6:42 am

Dalam suasana politik yang dilihat oleh PAS sebagai peluang terbaik untuk parti itu memimpin Malaysia ke era baru, ia menjadi lebih reseptif kepada idea pakatan pragmatis dengan parti-parti pembangkang Cina (Harakah, Okt. 5, 1998: 21-22). Mulai awal 1999, pemimpin PAS telah secara terbuka mencadangkan pakatan pilihanraya antaranya dengan DAP, KeADILan dan PRM. Muktamar parti Mei 1999 telah menyokong cadangan itu; suara-suara disent daripada sebahagian perwakilan lebih berkisar kepada mendapatkan kepastian bahawa PAS yang akan memimpin pakatan itu (Harakah, Mei 31, 1999; Utusan Malaysia, Mei 31, 1999: 1-2). Sementara itu, pemimpin PAS juga mengumumkan kesediaan parti itu untuk membuka keahlian kepada bukan-Muslim dan untuk mencalonkan bukan-Muslim untuk bertanding dalam pilihanraya umum atas tiketnya. Sebelum itu, Presiden Fadzil Noor telah melancarkan sebuah Urusetia Hal Ehwal Masyarakat Cina dalam parti tersebut (Ekslusif, Mei 31, 1999: 1).

Dengan pilihanraya umum kesepuluh semakin hampir -- mengikut undang-undang, ia mesti diadakan sebelum pertengahan 2000 -- inisiatif untuk mengadakan pakatan alternatif semakin rancak diusahakan oleh parti-parti pembangkang. PAS, sebagai ahli senior di kalangan pembangkang, telah memainkan peranan utama. Mulai pertengahan tahun 1999, satu pakatan Barisan Alternatif di antaranya dengan DAP, PRM dan KeADILan telah mula nampak terbentuk. Parti-parti ini bersetuju untuk tidak berlawan sesama sendiri dalam pilihanraya umum dan satu jawatankuasa teknikal dilaporkan telah pun mencapai persetujuan prinsip untuk mengagihkan kawasan pilihanraya untuk ditandingi calon parti masing-masing (New Straits Times, Julai 21, 1999: 1). Barisan Alternatif telah melNew Straits Times, Jun 29, 1999: 2; Utusan Malaysia, Okt. 9, 1999: 8; Okt. 25, 1999: 4). Barisan Alternatif ini telah juga melancarkan satu belanjawan negara untuk tahun 2000 tiga hari sebelum kerajaan membentangkan belanjawannya di parlimen (Harakah, Nov. 1, 1999: B1 - B8). Daripada segi kategori-kategori utamanya, malah sebahagian butirannya juga, Belanjawan Barisan Alternatif ini banyak menyerupai belanjawan kerajaan, walaupun ia kurang data terperinci. Ia membezakan dirinya dengan belanjawan kerajaan dari segi penekanan dasar kewangan, percukaian dan agihan belanjawan awam dengan penumpuan khas kepada sektor-sektor populis seperti perkhidmatan sosial, pertanian dan pendidikan. Barisan Alternatif juga bersetuju mencalonkan Anwar Ibrahim -- yang sedang menjalani hukuman penjara enam tahun mulai April 1999 setelah didapati bersalah atas tuduhanenyalahgunaan kuasa -- sebagai perdana menteri jika ia memenangi pilihanraya.

PAS pasti sedar akan halangan-halangan yang perlu dihadapi dalam usaha memasarkan platfom demokrasi Islam dan pakatan baru multi-etniknya. Kerjasama parti-parti pembangkang dalam dua pilihanraya lepas tidak banyak memberi kejayaan kepada mereka dan pakatan kali ini, walaupun lebih substantif, masih baru dan terdedah kepada ancaman perbezaan ideologi, kepentingan dan pendekatan. Dalam PAS, terdapat golongan "purist" yang akan mempertikaikan apa yang mereka anggap sebagai penyelewengan daripada pendekatan PAS-Islam yang tulen dan juga mereka yang menentang kerjasama politik dengan kumpulan bukan-Muslim seperti DAP, apatah lagi kesediaan PAS menunda agenda negara Islam kerananya. Sekumpulan besar daripada sektor-sektor penting pengundi masih perlu diyakinkan, baik tentang matlamat perjuangan PAS berhubung dengan persoalan hak asasi, hak wanita dan batasan kepada kuasa negara mahupun tentang wawasan pembangunan ekonominya. Ramai bukan-Muslim dan Muslim liberal masih melihat PAS sebagai "ekstremis" dan skeptikal dengan komitmen parti itu terhadap kebebasan peribadi dan prinsip demokratik. Ramai yang sangsi dengan viabiliti perikatan PAS-DAP sebagai kerajaan alternatif memandangkan ideologi dan kepentingan masing-masing yang jauh berbeza. Ramai lagi yang mempertikaikan kebolehan PAS untuk mengurus -- lebih-lebih lagi mengurus sebuah negara -- dan membawa pembangunan dalam era teknologi tinggi dan globalisasi yang kian mencabar. UMNO dan Barisan Nasional sebagai pesaing politiknya akan pasti mengeksploitasi semua peluang untuk memburukkan PAS. Ia akan menunjukkan PAS tidak mampu mentadbir; ia akan menggambarkan Barisan Alternatif sebagai pakatan ekspediensi rapuh yang dibentuk tergesa-gesa untuk tujuan kuasa semata-mata dan yang tidak mungkin boleh membentuk kerajaan yang viabel. Ekoran pakatan PAS dengan DAP, UMNO akan menonjolkan PAS sebagai sebuah parti yang memperalatkan Islam dan yang mudah rela menggadai prinsipnya semata-mata untuk mendapatkan kuasa. Namun, walau apapun cabaran yang akan dihadapinya dari dalam dan luar, Barisan Alternatif mencerminkan anjakan yang ketara dalam pendekatan politik PAS. Ia merupakan kompromi dan pensederhanaan politik yang paling jauh yang pernah dilakukannya secara langsung vis--vis parti-parti bukan-Muslim. Walaupun DAP terus mengulangi bahawa ia tidak sekali-kali akan merestui negara Islam, ia mengakui bahawa kesediaannya untuk bekerjasama dengan PAS ialah kerana "parti itu juga memperjuangkan keadilan, kebebasan dan demokrasi" (New Straits Times, Julai 6, 1999: 2; Sept. 6, 1999: 2). Di pihaknya, PAS yakin orientasi baru parti itu akan disokong oleh ahli-ahlinya dan diterima oleh masyarakat pelbagai etnik Malaysia amnya. Ia juga optimistik bahawa dialog dan penerangan yang berterusan serta reputasi pentadbiran bersihnya di Kelantan semenjak ia memegang kuasa pada 1990 akan membantu meningkatkan penerimaan itu -- kalaupun tidak memberikannya mandat untuk membentuk kerajaan -- dalam pilihanraya yang akan datang.
Kembali Ke Atas Go down
Lihat profil user http://contengmfr.blogspot.com/
mfr



Jumlah posting : 295
Registration date : 06.05.07

PostSubyek: Re: POLITIK MUSLIM DAN DEMOKRASI DI MALAYSIA   Sun Dec 23, 2007 6:43 am

Penutup: Ke Arah Landasan Baru Politik Muslim

Parti Islam SeMalaysia, berbeza dengan kebanyakan parti Islamis di dunia Muslim, menyertai proses pilihanraya semenjak ia ditubuhkan lagi. Pada dekad-dekad awal merdeka, PAS lebih merupakan sebuah parti komunal Melayu untuk menentang UMNO. Dasar-dasar pro-Melayu kerajaan Razak telah dengan berkesan melesukan tuntutan-tuntutan komunal PAS, malah telah memaksa PAS untuk menamatkan peranan pembangkangannya dan menyertai kerajaan pimpinan UMNO. Kerajaan baru selepas rusuhan etnik 13 Mei yang dianggotai PAS ini telah memulakan proses menganjakkan bentuk "demokrasi yang diubahsuai" di zaman awal merdeka kepada bentuk pemerintahan "autoritarianisme yang diubahsuai".

Ruang pembangkangan Melayu-Islamik yang dikosongkan oleh PAS diisi oleh gerakan kebangkitan Islam pimpinan ABIM yang menuntut Islamisasi dan demokratisasi. Pemansuhan perkongsian PAS-UMNO, diikuti oleh kooptasi pemimpin ABIM Anwar Ibrahim ke dalam kerajaan, mengembalikan semula peranan utama PAS dalam pembangkangan Islamik. Ia merupakan PAS yang lebih radikal -- yang dipengaruhi oleh aliran legalistik-literalist yang mendominasi pemikiran kebangkitan Islam global masa itu -- yang mencabar kewibawaan UMNO terutamanya atas platfom syariah dan negara Islam.

Radikalisme puritan PAS dekad 1980an ini gagal untuk mengembeleng imaginasi masyarakat Melayu. Respon UMNO yang pragmatis, terutama melalui dasar Islamisasi progresifnya, dan sokongan popular terhadapnya, memberi tekanan kepada PAS untuk mencari strategi-strategi alternatif. Dengan latarbelakang anjakan orientasi Islamis global ke arah pluralisme dan demokrasi, kecenderungan "autoritarianisme yang diubahsuai" pihak berkuasa dan kepesatan pertumbuhan yang menimbulkan persoalan ketidakseimbangan agihan ekonomi, kepimpinan PAS yang telah semakin cenderung ke arah pendekatan sederhana itu mula mengubah perhatiannya di tahun-tahun 1990an ke arah isu-isu keadilan sosial dan reformasi demokratik, yang dipersembahkan dalam paradigma Islamik dan dihujahkan sebagai warisan tulen tradisi Islam. Artikulasi awam PAS -- yang ditujukan kepada audien nasional Melayu dan bukan-Melayu -- semakin mirip kepada soal penghakisan hak-hak demokratik yang bertujuan untuk mempamerkan PAS dan platfom demokrasi Islamnya sebagai alternatif yang lebih baik daripada UMNO untuk memimpin Malaysia yang multi-etnik ke era baru.

Politik Muslim dekad 1990an mula menampakkan ciri pengislaman UMNO dan pendemokrasian PAS. Pemimpin PAS tidak akan bersetuju sepenuhnya dengan pengamatan Vatikiotis (1996: 162) bahawa "bukannya sesuatu yang mustahil bahawa jika PAS berkuasa di Malaysia, ia akan berkelakuan tidak jauh daripada elit Melayu sekarang, mengatur satu agenda Islamik sederhana untuk meningkatkan kewibawaannya...dan UMNO pula mungkin akan menganut perjuangan Islam untuk mengecam PAS." Mereka akan berhujah bahawa pemerintahan PAS, tidak seperti UMNO, akan dicirikan bukan sahaja oleh jangkaan-jangkaan konvensional sebuah demokrasi yang bersih, ia juga akan didukung dengan kukuh oleh nilai akhlak dan moral sejagat Islam. Walau bagaimanapun, pengamatan Vatikiotis itu mencerminkan unsur convergence dalam politik Muslim dekad 1990an di Malaysia, dan dengan implikasi untuk masa hadapan yang lebih penting daripada setakat eksploitasi instrumentalis Islam untuk legitimasi politik seperti yang beliau cadangkan.

Kecenderungan baru PAS terserlah dengan tuntutan-tuntutan reformasi yang ia juga terlibat bersama aktivis demokrasi lainnya ekoran penyingkiran Anwar Ibrahim daripada kerajaan Mahathir pada penghujung 1998. Tetapi benih anjakan parti itu ke arah orientasi sederhana dan reformasi demokrasi sudah tertanam lama sebelum episod Anwar. Gestasinya bermula dua dekad lalu dengan menurunnya pengaruh aliran radikal dalam parti itu. Episod Anwar dan protes yang menuntut kerajaan bersih dan pengluasan ruang demokrasi -- dan ketibaan pilihanraya umum -- memberikan PAS suasana yang unggul untuk mendiayahkan wadah demokrasi Islamnya. Ia juga meransang pemimpin-pemimpin parti itu untuk memperluaskan pendekatan sederhana dan pragmatis mereka, termasuk meningkatkan perhubungan dengan kumpulan-kumpulan bukan-Muslim dalam usaha membina satu alternatif yang viabel kepada kerajaan Barisan Nasional.

Kebanyakan penganalis dan pemerhati politik -- termasuk pemimpin DAP -- meramalkan bahawa agak rendah kebarangkalian PAS, bersendirian atau dengan kerjasama parti-parti pembangkang lainnya, akan berjaya menumbangkan kerajaan Barisan Nasional dalam pilihanraya umum yang terdekat. Namun pemimpin-pemimpin UMNO sendiri pun mengakui bahawa rekod kemenangan Barisan Nasional 1995 adalah sukar untuk diulangi. Bukanlah sesuatu yang tidak dijangkakan jika PAS memperbaiki prestasinya dalam pilihanraya akan datang. Masalah ekonomi ekoran krisis kewangan Asia 1997, masalah politik dalaman UMNO, isu-isu rasuah dan pembatasan kepada kebebasan demokratik, pengaruh reformasi di negara-negara serantau dan kemiripan sederhana-demokratik PAS, kesemuanya boleh membantu PAS meningkatkan sokongan pengundi kepadanya. Jika ini berlaku atas platfom parti yang menekankan kesederhanaan dan agenda demokratik dan bersama dengan Barisan Alternatif yang dikepalainya, ia akan menambahkan pengalaman dan meningkatkan perantisan PAS sebagai peserta dalam proses demokratik, dan mendedahkannya secara lebih langsung kepada aturcara dan praktis demokratik dalam politik pelbagai kaum Malaysia. Ia akan mengukuhkan lagi kecenderungan demokratiknya dan mendalamkan lagi idea di kalangan pemimpin dan ahli akar umbi bahawa kesederhanaan dan demokratisasi adalah menguntungkan dalam persekitaran politik plural di Malaysia. Dalam suasana politik yang telah biasa dengan kemenangan besar untuk parti pemerintah, yang sebahagian penting formula pencapaiannya itu terletak kepada penerimaan masyarakat terhadap kecenderungan pertengahannya dalam realiti politik komunal Malaysia, peningkatan pencapaian PAS sebegini akan menggalakkan lagi pendekatan akomodasionis parti itu dalam cita-citanya untuk memimpin Malaysia di masa hadapan.

UMNO tidak kurang kepakaran dalam strategi survival untuk memastikan relevans parti itu dan untuk mempertahankan diri daripada serangan dalaman dan luaran. Sebagai sebuah parti politik, UMNO mempunyai sejarah kapasiti yang mengkagumkan dalam membuat penyesuaian pragmatis dan responsif kepada perubahan masa dan suasana. Dasar pro-Melayu Razak pada dekad 1970an dan Islamisasi Mahathir 1980an adalah antara contoh respons UMNO kepada tekanan dan tuntutan politik yang dihadapinya. Dalam kedua-dua kes ini juga, walaupun UMNO tidak akan mengakuinya secara terbuka, PAS telah memainkan peranan sebagai faktor ransangan luaran yang menggerakkan UMNO ke arah perubahan. Tekanan utama di dekad 1990an -- dan sekali lagi PAS menjadi pelaku penting -- berkisar di sekeliling soal ruang demokrasi, pemerintahan telus dan keadilan politik dan ekonomi, yang telah mula muncul di awal 1990an dan memuncak dengan krisis kewangan 1997 dan episod Anwar.

Inisiatif Islamisasi UMNO akan pasti berterusan walaupun -- kalaupun tidak "kerana" -- tanpa keahlian Anwar. Pelantikan Menteri Luar Abdullah Ahmad Badawi pada Januari 1999 sebagai Timbalan Perdana Menteri menggantikan Anwar membayangkan kesinambungan ini. Abdullah Badawi mempunyai reputasi "bersih"; beliau datang daripada keluarga seorang ulama reformis yang disegani dan beliau sendiri mendapat ijazah daripada Universiti Malaya dalam bidang pengajian Islam. Tetapi UMNO boleh dijangkakan akan memberi lebih tumpuan kepada isu-isu demokratisasi. Ia akan terus menggunakan dalil-dalil yang telah diuji zaman keberkesanannya -- seperti "ancaman perkauman" dan "campurtangan kuasa asing" -- untuk mengharungi cabaran baru ini. Tema demokrasi pribumi, kestabilan, harmoni antara kaum dan "mendahulukan pembangunan ekonomi daripada pembangunan politik" akan terus menjadi istilah-istilah utama dalam leksikon politiknya, dan akan masih boleh memujuk sebahagian besar ahli masyarakat tentang perlunya membataskan kebebasan politik yang berlebihan. UMNO akan dibantu oleh rekod pencapaian ekonomi dan kestabilan Malaysia di bawah pemerintahannya dan oleh kawalannya yang ekstensif ke atas sumber material dan maklumat serta ke atas jaringan naungan bagi mendapatkan sokongan untuk terus berkuasa. Adalah naif untuk menjangkakan kerajaan UMNO akan memperkenalkan liberalisasi dan kebebasan perdebatan politik yang meluas dalam jangka masa pendek. Namun, UMNO mungkin tidak ada pilihan: pragmatisme dan kebijaksanaan berpolitik seharusnya boleh memujuk UNMO untuk memberi perhatian, mengambil kira dan meyesuaikan diri dengan tuntutan demokratisasi. Pengaruh demokratisasi sedunia dan proses globalisasi serta suasana sekeliling serantau, termasuk perkembangan demokrasi di Filipina, Thailand dan Indonesia -- malah unsur-unsur "keterbukaan" yang mula timbul di Singapura yang terkenal dengan kawalan politiknya yang ketat (FEER, Dis. 24, 1998: 10-15) -- akan juga mempengaruhi kerajaan UMNO untuk mempertingkatkan kredential demokratiknya dan mempercepatkan janji demokratisasi seperti yang terkandung di dalam wawasan anjurannya. Walaupun sifat dan skopnya sukar untuk diramalkan, anjakan ke arah reform politik boleh dijangka akan bermula semasa tempoh Perdana Menteri Mahathir lagi dan akan diteruskan oleh penggantinya. Malah sudah terdapat tanda-tanda awal ke arah itu -- Akta Suruhanjaya Hak Asasi Manusia Kebangsaan dan Akta Perlindungan Pengguna diluluskan oleh parlimen pada sidang Julai 1999; kerajaan telah menubuhkan Majlis Perundingan Pelajar Kebangsaan pada Oktober 1999, terdapat toleransi yang lebih terhadap penerbitan-penerbitan anti-Barisan Nasional yang semakin membanjiri pasaran -- walaupun parti pambangkang dan aktivis demokrasi akan menolak usaha-usaha ini sebagai tidak mencukupi atau sebagai gimik untuk tujuan pilihanraya.

Satu trend bukanlah satu produk yang telah siap, dan trend politik terkenal dengan kelakuannya menukar haluan dengan tiba-tiba. Namun demikian, anjakan-anjakan dalam politik Muslim di Malaysia pada tahun-tahun terakhir abad kedua puluh menjanjikan kemungkinan satu landasan demokratik baru dalam persaingan ke atas interpretasi simbol dan penguasaan institusi-institusi politik. Potensi pertemuan dan simbiosis antara dua pesaing utama ke arah Islamisasi dan demokratisasi boleh membuka wacana Muslim yang segar untuk menerokai sintesis yang kreatif dan berfungsi di antara modeniti dan Islam dalam konteks masyarakat multi-etnik di Malaysia. Ia juga boleh membantu terbentuknya satu arena baru dalam praktis politik Muslim dengan asas norma sistem bersama yang autentik daripada sudut Islam dan demokrasi yang boleh diterima oleh masyarakat pluralistik Malaysia, masyarakat Muslim lainnya dan masyarakat dunia amnya.
Kembali Ke Atas Go down
Lihat profil user http://contengmfr.blogspot.com/
mfr



Jumlah posting : 295
Registration date : 06.05.07

PostSubyek: Re: POLITIK MUSLIM DAN DEMOKRASI DI MALAYSIA   Sun Dec 23, 2007 6:44 am

Rujukan



Ahmad Ibrahim (1997). Pentadbiran Undang-Undang Islam Di Malaysia. Kuala Lumpur: IKIM.

Ahmad Lutfi Othman (1995). Wajah Baru Politik Malaysia. Kuala Lumpur: Penerbitan Pemuda.

Afghani, C.N. (1992). Menyingkap Keistimewaan Ibrahim Libya: Merintis Jihad Memali. Alor Setar: Penerbitan Al-Jihadi.

Bahaeis (Bahagian Hal Ehwal Islam Malaysia) (1994). Penjelasan Yang Amat Berhormat Perdana Menteri Malaysia Mengenai Perlaksanaan Hukum Hudud Di Malaysia. Kuala Lumpur.

Bayart, J.F. (1994). Republican Trajectories in Iran and Turkey: A Tocquevillian Reading. Dalam Ghassan Salame (ed.), Democracy Without Democrats? The Renewal of Politics in the Muslim World. London: I.B. Tauris, 282-299.

Case,W. (1993). Malaysia: The Semi-democratic Paradigm. Asian Studies Review, 17:1:75-82.

Case, W. (1995). Malaysia: Aspects and Audiences of Legitimacy. Dalam Muthiah Alagappa (ed.), Political Legitimacy in Southeast Asia: The Quest for Moral Authority. Stanford, Calif.: Stanford University Press: 69-107.

Case, W. (1997). The 1996 UMNO Party Election: Two for the Show. Pacific Affairs, 70:3:Fall: 393-411.

Choudhury. G.W. (1993). Islam and the Modern Muslim World. Kuala Lumpur: WHS Publications.

Crouch, H. (1992). Authoritarian Trends, the UMNO Split and the Limits of State Power. Dalam Joel S. Kahn and Francis Loh Kok Wah (eds.) Fragmented Vision: Culture and Politics in Contemporary Malaysia. Honolulu: University of Hawaii Press: 21-43.

Crouch, H. (1996). Government and Society in Malaysia. Ithaca: Cornell University Press.

Davis, J.M. (1997). Between Jihad and Salaam: Profiles in Islam. New York: St. Martin.

Dixon, W.J. (1994). Democracy and the Peaceful Settlement of International Conflict. American Political Science Review, 88: 1: 3-32.

Eikelman, D.F. and Piscatori, J. (1996). Muslim Politics. Princeton, N.J.: Princeton University Press.

Entelis, J.P. (1996). Civil society and the Authoritarian Temptation in Algerian Politics: Islamic Democracy vs. the Centralized State. Dalam A.R. Norton (ed.), Civil Society in the Middle East, Vol. II. Leiden: E.J. Brill: 45-86.

Esposito, J.L. (1996). Political Islam and U.S. Foreign Policy. The Fletcher Forum of World Affairs, 20:2: 119-132.

Esposito, J.L. and Voll, J.O. (1996). Islam and Democracy. New York: Oxford University Press.

Faaland, J. et al. (1990). Growth and Ethnic Inequality - Malaysia's New Economic Policy. Bergen, Norway: Chr. Michelsen Institute.

Filali-Ansary, A. (1996). The Challenge of Secularization. The Journal of Democracy, 7: 2: April: 76-80.

Firdaus Abdullah (1985). Radical Malay Politics : Its Origins and Development. Kuala Lumpur: Pelanduk Publications.

Funston, J. (1980). Malay Politics in Malaysia - A study of PAS and UMNO. Kuala Lumpur: Heinemann.

Ghadbian, N. (1997). Democratization and the Islamist Challenge in the Arab World. Boulder: Westview.

Goh, W. and Jomo, K.S. (1995). Efficiency and Consumer Welfare. In Jomo K.S. (ed.) Privatizing Malaysia: Rents, Rhetoric, Realities. Boulder: Westview Press: 154 -171.

Gomez, E.T. (1996). The 1995 Malaysian General Elections: A Report and Commentary. Singapore: ISEAS.

Gomez, E.T. and Jomo, K.S. (1997). Malaysia's Political Economy: Politics, Patronage and Profits. Cambridge: Cambridge University Press.

Gullick, J.M. (1987). Malay Society in the Late Nineteenth Century. Singapore: Oxford University Press.

Haddad, Y.Y. (1995). Islamists and the Challenge of Pluralism. Washington: Georgetown University.

Haji Koya Kutty (1998). PAS Must Not Miss This Chance to Lead Malaysia into a New Era. Harakah: Okt. 5: 21-22.

Horowitz, D.L. (1994a). The Quran and the Common Law: Islamic Law Reform and the Theory of Legal Change Pt. I. The American Journal of Comparative Law, 42: fall: 233-293.

Horowitz, D.L. (1994b). The Quran and the Common Law: Islamic Law Reform and the Theory of Legal Change Pt. II. The American Journal of Comparative Law, 42: summer: 543-580.

Ibnu Hasyim (1993). PAS Kuasai Malaysia? Kuala Lumpur: GG Edar.

Ibrahim, S.E. (1995). Civil Society and the Prospect for Democratization in the Arab World. Dalam A.R. Norton (ed.), Civil Society in the Middle East, Vol. I. Leiden: E.J. Brill: 27-54.

Ismail Abdul Rahman, Tun (1973). UMNO Teras Politik, Melayu Teras Negara. Kuala Lumpur: UMNO.

Ismail Kassim (1978). The Politics of Accommodation: An Analysis of the 1978 Malaysian General Elections. Singapore: Institute of Southeast Asian Studies.

Jesudason, J.V. (1996). The Syncretic State and the Structuring of Oppositional Politics in Malaysia. Dalam Garry Rodan (ed.), Political Opposition in Industrializing Asia. London: Routledge: 128-160.

Jomo, K.S. and Ahmad Shabery Cheek (1992). Malaysia's Islamic Movements. Dalam Joel S. Kahn and Francis Loh Kok Wah (ed.) Fragmented Vision: Culture and Politics in Contemporary Malaysia. Honolulu: University of Hawaii Press: 79-105.

Kamarudin Jaffar (1980). Dr. Burhanuddin Al-Helmy - Politik Melayu dan Islam. Kuala Lumpur: Yayasan Anda.

Kaplan, R.D. (1997). Was Democracy Just a Moment. The Atlantic Monthly, 280:6:Dec.: 55-80.

Kazancigil, A. (1991). Democracy in Muslim Lands: Turkey in Comparative Perspective. International Social Science Journal, 128: May: 343-360.

Kedurie, E. (1992). Democracy and Political Culture. Washington, D.C.: Institute of Near East Policy.

Kepel, G. (1998). The Political Sociology of Islamism. ISIM Newsletter, Oct: 25.

Khalid, D.H. (1977). The Problem of Defining Islam and Modern Accentuations. Islamic Studies, IX: I: Autumn: 217-281.

Khoo Boo Teik (1995). Paradoxes of Mahathirism: An Intellectual Biography of Mahathir Mohamad. Oxford: Oxford University Press.

Khoo Boo Teik (1997). Economic Vision and Political Opposition in Malaysia, 1981-96: The Politics of the Mahathir Era. The Copenhagen Journal of Asian Studies, 12: 9-34.

Khuri, R.K. (1998). Freedom, Modernity and Islam - Toward a Creative Synthesis. Syracuse, N.Y.: Syracuse University Press.

Kramer, G. (1993). Islamist Democracy. Middle East Report, 183: July-Aug.: 2-8.

Kramer G. (1995). Islam and Pluralism. Dalam Rex Brynen et al. (ed.), Political Liberalization and Democratization in the Arab World, Vol. I. Boulder: Lynne Rienner: 113-128.

Kubba, L. (1996). Recognizing Pluralism. Journal of Democracy, 7: 2: April: 86-89.

Lawrence, B.B. (1998). Shattering the Myth: Islam Beyond Violence. Princeton, N.J.: Princeton University Press.

Lim Hong Hai (1997). The Malayan Electoral System: Its Formation and Change. Ph.D. Dissertation: University of Malaya.

Mahathir Mohamad (1986). The Challenge. Petaling Jaya: Pelanduk Publications.

Mahathir Mohamad (1995). The Malaysian System of Government. Kuala Lumpur: The Prime Minister's Department.

Mahathir Mohamad and Shintaro Ishihara (1995). The Voice of Asia. Tokyo: Kodansha International.

Mahathir Mohamad (1999). A New Deal for Asia. Kuala Lumpur: Pelanduk Publications.

Malaysia (1986). Peristiwa Memali. Kuala Lumpur: Kementerian Dalam Negeri.

Means, G.P. (1978). Public Policy Towards Religion in Malaysia. Pacific Affairs, 51: 3: Fall: 384-405.

Means, G.P. (1996). Soft Authoritarianism in Malaysia and Singapore. Journal of Democracy, 7: 4: Oct.: 103-117.

Milne, R.S. (1970). National Ideology and Nation-building in Malaysia. Asian Survey, X: I: July: 563-573.

Mohd. Suffian Hashim (1963). The Relationship Between Islam and the State in Malaya. Intisari, I: 3: 16-36.

Monshipouri, M. (1997). Islamism, Civil Society, and the Democracy Conundrum. The Muslim World, LXXXVII: 1: Jan.: 54-66.

Moody Jr., P.R. (1996). Asian Values. Journal of International Affairs, Summer: 166-192.

Moussali, A.S. (1995). Modern Islamic Fundamentalist Discourses on Civil Society, Pluralism and Democracy. Dalam A.R. Morton (ed.), Civil Society in the Middle East, Vol. I. Leiden: E.J. Brill: 79-119.

Muhammad Ikmal Said (1996). Malay Nationalism and National Identity. Dalam Muhammad Ikmal Said and Zahid Emby (ed.), Malaysia: Critical Perspectives. Kuala Lumpur: Malaysian Social Science Association: 34-73.

Nagata, J. (1980). Religious Ideology and Social Change: The Islamic Revival in Malaysia. Pacific Affairs, 53: 3: Fall 1980: 405-439.

Nagata, J. (1994). How to be Islamic Without Being An Islamic State: Contested Models of Development in Malaysia. Dalam Akber S. Ahmed and Hasting Donnan (ed.), Islam, Globalization and Postmodernity. New York: Routledge: 63-90.

Nagata, J. (1997). Islam Ethnonationalism versus Religious Transnationalism: Nation-Building and Islam in Malaysia. The Muslim World, LXXXVII: 2: April: 129-150.

Nasr, S.V.R. (1995). Democracy and Islamic Revivalism. Political Science Quarterly, 10: 2: 261-285.

Neher, C. (1994). Asian Style Democracy. Asian Survey, XXXIV: 11: 949-861.

Nik Abdul Aziz Nik Mat (1995). Kelantan: Universiti Politik Terbuka. Nilam Puri: Maahad ad-Dakwah wal-Imamah.

Norton, A.R. (1995). Preface. Dalam A.R. Norton (ed.), Civil Society in the Middle East, Vol. I. Leiden: E.J. Brill: vii-x.

PAS (1994). Perlembagaan Parti Islam SeMalaysia (PAS) Pindaan 1993. Kuala Lumpur.

PAS (1994a). Membangun Bersama Islam. Kuala Lumpur

PAS (1995). Jenayah Politik UMNO. Kuala Lumpur.

PAS (1998). Kenyataan Ketua Dewan Pemuda PAS Pusat, Dec. 12, 1998. Kuala Lumpur

Ratnam, K.J. and Milne, R.S. (1970). The 1969 Parliamentary Elections in West Malaysia. Pacific Affairs, Summer: 203-226.

Roff, W. (1967). The Origins of Malay Nationalism. Kuala Lumpur: University of Malaya Press.

Rose Ismail (ed.) (1995). Hudud in Malaysia - The Issues at Stake. Kuala Lumpur: SIS Forum.

Rosnani Hashim (1997). Educational Dualism in Malaysia - Implications for Theory and Practice. Kuala Lumpur: Oxford University Press.

Roy, O. (1996). The Failure of Political Islam. Cambridge: Harvard University Press.

S. Ahmad Hussein (1998). Muslim Politics in Malaysia: Origins and Evolution of Competing Traditions in Malay Islam. Braamfontein, S. Africa: Foundation For Global Dialogue, Occasional Paper No. 15.

Salwa Ismail (1995). Democracy in Contemporary Arab Intellectual Discourse. Dalam Rex Brynen et al. (eds.), Political Liberalization and Democratization in the Arab World, Vol. I. Boulder: Lynne Rienner: 93-111.

Stockwell, A.J. (1979). British Policy and Malay Politics During the Malayan Union Experiment 1942-1946. Kuala Lumpur: MBRAS, monograph No. 8.

Tarmizi Mohd. Jam (1993). Kelantan Digugat dan Digigit. Kuala Lumpur: Minda Siasah.

Tarmizi Mohd. Jam (1995). Ketahanan PAS Ancam Masa Depan UMNO. Kuala Lumpur: Rangkaian Minda Publishing.

Tessler, M. (1997). The Origins of Popular Support for Islamist Movements: A Political Economy Analysis. Dalam John P. Antelis (ed.), Islam, Democracy and the State in North Africa. Bloomington: Indiana University Press: 93-126.

Tibi, B. (1999). The Fundamentalist Challenge to the Secular Order in the Middle East. The Fletcher Forum of World Affairs, 23: 1: 191-210.

UMNO (1980a). Jawapan Usul-Usul Perhimpunan Agung UMNO Malaysia Yang Ke-30 1978-79. Kuala Lumpur.

UMNO (1980b). Usul-Usul Persidangan UMNO Ke-31 4hb. - 6hb. Julai 1980. Kuala Lumpur.

UMNO (1996). Demokrasi Cara Kita. Kuala Lumpur.

Vatikiotis, M.R.J. (1996). Political Change in Southeast Asia - Trimming the Banyan Tree. London: Routledge.

Voll, O.J. (1994). Islam: Continuity and Change in the Muslim World. Syracuse, N.Y.: Syracuse University Press.

W. Mohd. Azam Amin (1997). Antara Assabiyyah dan Nasionalisme Menurut Pandangan Dr. Burhanuddin Al-Helmy. Kuala Lumpur: Penerbitan Baiduri.

Waterbury, J. (1994). Democracy Without Democrats? The Potential for Political Liberalization in the Middle East. Dalam Ghassan Salame (ed.), Democracy Without Democrats? The Renewal of Politics in the Muslim World. London: I.B. Tauris: 23-47.

Wright, R. (1992). Islam, Democracy and the West. Foreign Affairs, 71: 3: 131-145.

Wright, R. (1996). Two Visions of Reformation. Journal of Democracy, 7: 2: 64-75.

Yusof Rawa and Fadzil Mohd. Noor (1995). Membina Ketahanan Ummah. Penang: Dewan Muslimat.

Zabidi Mohamed (1998). Arqam: Tersungkur Di Pintu Syurga. Kuala Lumpur: Zabidi Publications.

Zainuddin Maidin (1994). Mahathir Di Sebalik Tabir. Kuala Lumpur: Utusan.

Zin Mahmud (1997). Electable Alternative Kepada UMNO. Tamadun, Jun: 24-28.

Zubaida, S. (1998). Muslim Societies: Unity or Diversity? ISIM Newsletter, October: 1.

sumber
Kembali Ke Atas Go down
Lihat profil user http://contengmfr.blogspot.com/
Sponsored content




PostSubyek: Re: POLITIK MUSLIM DAN DEMOKRASI DI MALAYSIA   Today at 8:04 pm

Kembali Ke Atas Go down
 
POLITIK MUSLIM DAN DEMOKRASI DI MALAYSIA
Topik sebelumnya Topik selanjutnya Kembali Ke Atas 
Halaman 1 dari 1
 Similar topics
-
» Seperti Inilah Perbatasan Indonesia-Malaysia di Entikong
» Migrant Care Beberkan Kasus Perkosaan TKW
» Cara Transfer Pulsa Dari Malaysia

Permissions in this forum:Anda tidak dapat menjawab topik
MFR STUDIO :: POLITIK :: POLITIK MALAYSIA/DUNIA-
Navigasi: